Το κίτρινο χαρτάκι που κολλάει και ξεκολλάει δεν ξεκίνησε ως ιδέα για χαρτικά. Ξεκίνησε ως αποτυχία. Σύμφωνα με το Ιστορικό Μουσείο της Μινεσότα (MNopedia), το 1968 ο Σπένσερ Σίλβερ, που δούλευε στα κεντρικά της 3M στο Μέιπλγουντ, προσπαθούσε να φτιάξει μια πολύ ισχυρή κόλλα και κατέληξε σε ένα υλικό που ξεκολλούσε εύκολα.
Μια κόλλα χωρίς χρήση
Το Lemelson-MIT, το πρόγραμμα του ΜΙΤ για τους εφευρέτες, περιγράφει το υλικό: ήταν φτιαγμένο από μικροσκοπικές, άφθαρτες ακρυλικές σφαίρες, που κολλούν μόνο στα σημεία όπου αγγίζουν μια επιφάνεια. Μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ξανά και ξανά. ι Σίλβερ θεωρούσε ότι είχε βρει κάτι χρήσιμο, αλλά δεν μπορούσε να εξηγήσει σε τι. Προσπάθησε να το προτείνει ως σπρέι ή ως επιφάνεια για πίνακες ανακοινώσεων. ίδια πηγή αναφέρει ότι για πέντε χρόνια παρουσίαζε την ιδέα άτυπα και σε σεμινάρια, χωρίς να βρει εμπορική μορφή.
χορωδία
Στα σεμινάρια αυτά παρευρέθηκε ο Άρτ Φράι, επίσης της 3M. Σύμφωνα με τις πηγές, ο Φράι τραγουδούσε σε χορωδία εκκλησίας και τα χάρτινα σελιδοδείκτες του έπεφταν από το βιβλίο ύμνων. Θυμήθηκε την κόλλα του Σίλβερ και, όπως λέει ο τεχνολογικός διευθυντής της 3M Τζον Μπανοβέτς στο KSTP, «έβαλε δύο και δύο μαζί». Το MNopedia τοποθετεί την ιδέα το 1973. Στις άλλες δύο σελίδες που ελέγξαμε δεν δίνεται χρονιά, γι’ αυτό το έτος αυτό αναφέρεται με την επιφύλαξη της μίας πηγής.
Το MNopedia σημειώνει ότι η κόλλα έπρεπε να προσκολληθεί σε ένα φύλλο χαρτιού, κάτι που πέτυχαν οι Χένρι Κόρτνεϊ και Ρότζερ Μέριλ. Το πρώτο προϊόν ονομαζόταν Press n’ Peel.
ιι δοκιμές στην αγορά
Το 1977 η 3M έκανε προκαταρκτικές δοκιμές σε μεγάλες πόλεις, με μικτά αποτελέσματα. Σύμφωνα με το MNopedia, η εταιρεία παραλίγο να σταματήσει την παραγωγή. Το επόμενο έτος, το 1978, οι εμπορικοί υπεύθυνοι μοίρασαν δωρεάν δείγματα απευθείας σε καταναλωτές στην πόλη Μπόιζι του Αϊντάχο. προσπάθεια έγινε γνωστή ως «Boise Blitz» και ήταν, όπως γράφει η πηγή, ιδιαίτερα επιτυχημένη: περίπου το 90% όσων δοκίμασαν το προϊόν είπαν ότι θα το αγόραζαν. Το 1980 το Post-it κυκλοφόρησε στην αγορά των ΠΑ. Το KSTP αναφέρει ότι η 3M πουλά σήμερα σχεδόν 100 δισεκατομμύρια Post-it παγκοσμίως.
Τι δείχνει η ιστορία
πηγές διαφέρουν σε μερικά σημεία. Το Lemelson-MIT περιγράφει ότι η διοίκηση ανησυχούσε για τη σπατάλη ενώ το προσωπικό «δεν χόρταινε» τα δείγματα, ενώ το MNopedia μιλά για σχεδόν διακοπή της παραγωγής. Δεν είναι ανάγκη να λυθεί η διαφωνία για να φανεί το ουσιώδες: η κόλλα του 1968 παρέμεινε χωρίς εφαρμογή για χρόνια και βρήκε χρήση όταν κάποιος με ένα προσωπικό, μικρό πρόβλημα την ένωσε με την ιδέα που είχε ήδη στο εργαστήριο.
