Όταν σκεφτόμαστε το αρχαίο συμπόσιο, φανταζόμαστε φιλοσοφικές συζητήσεις και ποίηση. Υπήρχαν όμως και παιχνίδια. Το πιο γνωστό ήταν ο κότταβος, ένα παιχνίδι επιδεξιότητας που παιζόταν κυρίως τον 6ο και 5ο αιώνα π.Χ. και είχε ως όπλο τα κατακάθια του κρασιού.
Πώς παιζόταν
Στη βασική εκδοχή, ο συμποσιαστής στόχευε σε έναν συμφωνημένο στόχο, συνήθως ένα οικιακό σκεύος, και εκτόξευε τα κατακάθια από τον πάτο της κύλικάς του, λέγοντας το όνομα κάποιου που αγαπούσε. Η εκτόξευση και ο ήχος που έκανε το κρασί πέφτοντας στο λεκανίδιο ονομάζονταν «λάταξ».
Η στάση του παίκτη ήταν συγκεκριμένη: ήταν ξαπλωμένος στο ανάκλιντρο, στηριγμένος στον αριστερό αγκώνα, και κινούσε μόνο τον δεξί πήχη για να πετάξει το υγρό.
Οι παραλλαγές
Σε μία εκδοχή, στη μέση του δωματίου τοποθετούσαν μια ψηλή μεταλλική ράβδο με έναν μικρό δίσκο στην κορυφή, και ο παίκτης έπρεπε να τον ρίξει με το κρασί της κύλικάς του. Σε άλλη, γέμιζαν ένα δοχείο με νερό και άφηναν μέσα να επιπλέουν μικρά πήλινα αγγεία, που ο παίκτης έπρεπε να βυθίσει. Οι αρχαίες πηγές περιγράφουν διαφορετικά τον στόχο που λεγόταν πλάστιγξ και το βάθρο που ονομαζόταν μάνης, και οι ειδικοί δεν είναι βέβαιοι ποιο ήταν ποιο.
Τα έπαθλα
Οι νικητές έπαιρναν μικρά δώρα, όπως γλυκίσματα ή φιλιά. Το όνομα που φώναζε ο παίκτης ήταν μέρος του παιχνιδιού.
Η αρχή και το τέλος
Για την προέλευσή του, μία πηγή αναφέρει τη Σικελία, ή τη γη των Σικελών, χωρίς να είναι βέβαιη. Όταν οι συγγραφείς της ρωμαϊκής και αλεξανδρινής εποχής αναφέρονται στον κότταβο, είναι σαφές ότι η μόδα του είχε ξεθωριάσει. Ό,τι ξέρουμε σήμερα προέρχεται από αρχαία κείμενα και από αγγεία που απεικονίζουν παίκτες.
