Άνοιξη του 1942: καθώς ο νεοσύστατος πολωνικός στρατός του στρατηγού Αντερς εγκατέλειπε τη Σοβιετική Ένωση για το Ιράν —μαζί με χιλιάδες Πολωνούς πολίτες που είχαν εκτοπιστεί στη Σιβηρία μετά τη σοβιετική εισβολή του 1939— Πολωνοί στρατιώτες συνάντησαν σε έναν σιδηροδρομικό σταθμό κοντά στο Χαμαντάν ένα ορφανό αρκουδάκι
Η μητέρα του είχε σκοτωθεί από κυνηγούς και ένα ντόπιο αγόρι το είχε στην κατοχή του. Ο υπολοχαγός Ανατόλ Ταρνοβιέτσκι το αγόρασε, ενθαρρυμένος από τη 18χρονη Πολωνή πρόσφυγα Ειρήνα Μποκιέβιτς, ανιψιά του στρατηγού Μπολεσλάβ Βιενιάβα-Ντλουγκοσόφσκι.
Το αρκουδάκι ονομάστηκε Βόιτεκ (Wojtek, υποκοριστικό του Wojciech, που στα πολωνικά σημαίνει περίπου «χαρούμενος πολεμιστής») και υιοθετήθηκε επίσημα από τον 22ο Λόχο Ανεφοδιασμού Πυροβολικού. Αρχικά δυσκολευόταν να καταπιεί στερεή τροφή, οπότε το τάιζαν συμπυκνωμένο γάλα μέσα από άδεια μπουκάλια βότκας· αργότερα προστέθηκαν μέλι, μαρμελάδα, φρούτα και σιρόπι. Μεγαλώνοντας ανάμεσα σε στρατιώτες, ανέπτυξε εντυπωσιακές «ανθρώπινες» συνήθειες: έμαθε να χαιρετά στρατιωτικά, να παλεύει με τους άντρες, να ταξιδεύει στο πίσω κάθισμα φορτηγών και —κάτι ασυνήθιστο για αρκούδα— να πίνει μπύρα χωρίς εμφανή σημάδια μέθης και να «καπνίζει» καταπίνοντας αναμμένα τσιγάρα.
Σύμφωνα με μία διάσημη ιστορία της μονάδας, ο Βόιτεκ εντόπισε κάποτε έναν άραβα κατάσκοπο που είχε διεισδύσει στο στρατόπεδο για να εντοπίσει την αποθήκη όπλων· ο τρόμος του εισβολέα μπροστά στην αρκούδα τον οδήγησε να παραδοθεί αμέσως.
Το 1944, όταν ο 22ος Λόχος ετοιμαζόταν να μεταφερθεί στην Ιταλία για να ενισχύσει τη Βρετανική 8η Στρατιά, προέκυψε πρόβλημα: οι κανονισμοί των βρετανικών μεταφορικών πλοίων απαγόρευαν ζώα-μασκότ. Η λύση που βρήκαν οι Πολωνοί ήταν τόσο απλή όσο και πρωτότυπη — κατέταξαν επισήμως τον Βόιτεκ ως στρατιώτη, με δικό του στρατιωτικό αριθμό μητρώου, ώστε τυπικά να ταξιδεύει ως μέλος της μονάδας και όχι ως κατοικίδιο. Έτσι, ο Βόιτεκ απέκτησε επίσημη στρατιωτική ιδιότητα, ζυγίζοντας πλέον περίπου 90 κιλά.
Η μεγάλη στιγμή της «καριέρας» του ήρθε στη Μάχη του Μόντε Κασίνο, τον Μάιο του 1944, μία από τις πιο αιματηρές συμμαχικές επιχειρήσεις του πολέμου στην Ιταλία. Μιμούμενος τους συμπολεμιστές του, ο Βόιτεκ βοήθησε στη μεταφορά βαρύτατων κιβωτίων με οβίδες πυροβολικού από τα φορτηγά εφοδιασμού προς τις πρώτες γραμμές, εν μέσω βομβαρδισμών, χωρίς ποτέ να αφήσει κάποιο κιβώτιο να πέσει. Για τη συμβολή του προήχθη επίσημα σε δεκανέα, και η μονάδα του υιοθέτησε ως έμβλημα μια αρκούδα που κρατά οβίδα πυροβόλου — έμβλημα που χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα.
Μετά τον πόλεμο, καθώς ο πολωνικός στρατός αποστρατευόταν στη Βρετανία, οι παλιοί συμπολεμιστές του αρνήθηκαν να τον στείλουν στην πλέον κομμουνιστική Πολωνία, φοβούμενοι ότι θα χρησιμοποιούνταν για προπαγανδιστικούς σκοπούς, αλλά ανησυχούσαν επίσης ότι, έχοντας μεγαλώσει ανάμεσα σε ανθρώπους, δεν θα επιβίωνε στην άγρια φύση.
Μετά την επίσημη αποστράτευσή του στις 15 Νοεμβρίου 1947, ο Βόιτεκ παραδόθηκε στον Ζωολογικό Κήπο του Εδιμβούργου, όπου έζησε τα υπόλοιπα 16 χρόνια της ζωής του.
Τον επισκέπτονταν τακτικά δημοσιογράφοι και πρώην Πολωνοί στρατιώτες, που του πετούσαν τσιγάρα όπως έκαναν στο μέτωπο, ενώ εκείνος συνέχιζε να αναγνωρίζει την πολωνική γλώσσα και πολλά πρόσωπα από την παλιά του μονάδα. Πέθανε από φυσικά αίτια στις 2 Δεκεμβρίου 1963, σε ηλικία 21 ετών, ζυγίζοντας σχεδόν 500 κιλά.
Σήμερα η μνήμη του τιμάται με αγάλματα στο Εδιμβούργο, στο Ντανς της Σκωτίας, στην Κρακοβία, στο Πόζναν, στο Σζέτσιν και στο ίδιο το Κασίνο της Ιταλίας — αναγνώριση σε μία από τις πιο ασυνήθιστες, αλλά πλήρως τεκμηριωμένες, ιστορίες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
