Το τζιν που φοράμε σήμερα έχει ημερομηνία γέννησης. Στις 20 Μαΐου 1873 ο Λέβι Στράους, έμπορος υφασμάτων από το Σαν Φρανσίσκο, και ο Τζέικομπ Ντέιβις, ράφτης από το Ρίνο της Νεβάδα, πήραν στις ΗΠΑ δίπλωμα ευρεσιτεχνίας με αριθμό 139.121. Αφορούσε παντελόνια εργασίας ενισχυμένα με μεταλλικά καρφιά στα σημεία που σκίζονταν πιο εύκολα.
Η ιδέα ενός ράφτη
Ο Λέβι Στράους είχε γεννηθεί στη Βαυαρία και είχε φτάσει στο Σαν Φρανσίσκο το 1853, την εποχή του πυρετού του χρυσού, για να ανοίξει κατάστημα με υφάσματα. Ο Ντέιβις ήταν πελάτης του και αγόραζε από αυτόν τα τόπια υφάσματος που χρησιμοποιούσε. Το 1872 σκέφτηκε να στερεώνει με χάλκινα καρφιά τα σημεία καταπόνησης των ρούχων, όπως τις γωνίες των τσεπών, που ξεκολλούσαν και έσκιζαν με τη βαριά δουλειά των εργατών.
Ο Ντέιβις δεν είχε τα χρήματα να κατοχυρώσει μόνος του την ιδέα. Απευθύνθηκε στον προμηθευτή του και του πρότεινε συνεργασία: ο Στράους θα χρηματοδοτούσε τη διαδικασία και οι δύο θα μοιράζονταν την ευρεσιτεχνία. Η ιδέα αφορούσε τα καρφιά, όχι το ύφασμα. Το ντένιμ ήταν ήδη το παραδοσιακό ύφασμα των ρούχων εργασίας.
Από το «overall» στο «jeans»
Για δεκαετίες, τα ρούχα αυτά δεν λέγονταν «τζιν». Σύμφωνα με την εταιρεία Levi Strauss & Co., ονομάζονταν «waist overalls» ή απλώς «overalls», μέχρι τη δεκαετία του 1960, όταν η γενιά των baby boomers υιοθέτησε τη λέξη «jeans».
Η εταιρεία κατείχε την ευρεσιτεχνία μέχρι το 1890. Μετά τη λήξη της, οποιοσδήποτε κατασκευαστής μπορούσε να βάζει καρφιά στα παντελόνια του, και η ιδέα έγινε βιομηχανικό πρότυπο.
Το δίπλωμα του 1873 δεν περιέγραφε μόδα. Περιέγραφε μια λύση σε ένα πρακτικό πρόβλημα: πώς να μην σκίζονται οι τσέπες. Η ιστορία του τζιν δείχνει πώς ένα εργαλείο εργασίας, με την κατάλληλη τεχνική λεπτομέρεια, μπορεί να καταλήξει στο ρούχο που φοριέται σχεδόν παντού στον κόσμο.