Το spam δεν γεννήθηκε με το εμπορικό ίντερνετ. Η πιο γνωστή πρώιμη περίπτωση χρονολογείται στις 3 Μαΐου 1978, όταν ο Γκάρι Θιρκ (Gary Thuerk), στέλεχος μάρκετινγκ της εταιρείας υπολογιστών Digital Equipment Corporation (DEC), έστειλε ένα διαφημιστικό μήνυμα ταυτόχρονα σε εκατοντάδες χρήστες του ARPANET, του δικτύου που προηγήθηκε του σημερινού διαδικτύου. Το βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες το καταγράφει ως το παλαιότερο ηλεκτρονικό spam.
Τι έγινε
Το μήνυμα έφερε ημερομηνία 1 Μαΐου, αλλά στάλθηκε στις 3 του μήνα. Σύμφωνα με το Computer History Museum, διαφήμιζε τον υπολογιστή DECSYSTEM-20 και δύο προσεχείς παρουσιάσεις του, στις οποίες θα επιδεικνυόταν η σύνδεσή του με το ARPANET. Ορισμένες άλλες καταγραφές αναφέρουν ότι προωθούσε τη σειρά VAX, αλλά η εκδοχή με το DECSYSTEM-20 είναι αυτή που στηρίζεται από το μουσείο.
Οι περισσότερες πηγές μιλούν για 393 παραλήπτες· σε μία αναφέρονται περίπου 400. Ο αριθμός είναι μικρός με τα σημερινά δεδομένα, όμως το δίκτυο ήταν τότε πολύ μικρότερο. Μία από τις καταγραφές που βρήκαμε εκτιμά τους χρήστες του ARPANET σε περίπου 2.600, κάτι που δεν έχουμε επιβεβαιώσει από δεύτερη πηγή.
Η αντίδραση
Το ARPANET ήταν δίκτυο που χρηματοδοτούσε το αμερικανικό κράτος για ερευνητική χρήση. Παραλήπτες διαμαρτυρήθηκαν απευθείας στον Θιρκ, ο οποίος δεν είχε προσπαθήσει να κρύψει την ταυτότητά του, ενώ οι διαχειριστές του δικτύου επέπληξαν την DEC. Ο ίδιος έχει πει αργότερα ότι «πίεζε τα όρια» του μέσου.
Γιατί έχει σημασία σήμερα
Το περιστατικό δείχνει δύο πράγματα που ισχύουν ακόμη. Πρώτον, όταν το κόστος αποστολής ενός μηνύματος σε πολλούς ανθρώπους πέφτει σχεδόν στο μηδέν, η αποστολή μαζικών διαφημίσεων γίνεται δελεαστική. Δεν χρειάστηκαν ούτε εμπορικό διαδίκτυο ούτε εξελιγμένα εργαλεία: αρκούσε μια λίστα διευθύνσεων. Δεύτερον, η αντίδραση ήρθε αμέσως: οι παραλήπτες διαμαρτυρήθηκαν και οι διαχειριστές επενέβησαν, δηλαδή ο ανεπιθύμητος μαζικός διαφημιστικός χαρακτήρας του μηνύματος θεωρήθηκε πρόβλημα από την πρώτη στιγμή.
Ο ίδιος ο όρος «spam» για τα ανεπιθύμητα μηνύματα καθιερώθηκε αργότερα και δεν χρησιμοποιήθηκε για αυτό το συμβάν τότε. Στα επόμενα χρόνια, καθώς το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο έγινε μαζικό, το πρόβλημα πολλαπλασιάστηκε.
Τι ξέρουμε και τι όχι
Επιβεβαιωμένα: ο αποστολέας, η εταιρεία, η ημερομηνία αποστολής, η καταγραφή από το Γκίνες και η επίπληξη από τους διαχειριστές. Αβέβαιο: ο ακριβής αριθμός παραληπτών (393 ή περίπου 400) και το ακριβές προϊόν που προωθούσε το μήνυμα, καθώς οι πηγές διαφέρουν.
