Η Αφροδίτη μπορεί να πλησιάσει τη Γη περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο πλανήτη και έχει σχεδόν το ίδιο μέγεθος. Εκεί σταματούν οι ομοιότητες. Ο πλανήτης που οι αρχαίοι ονόμαζαν Εωσφόρο και Έσπερο, γιατί τον έβλεπαν άλλοτε το πρωί και άλλοτε το βράδυ, έχει έναν από τους πιο παράξενους τρόπους να μετρά τον χρόνο σε όλο το ηλιακό σύστημα.
Μια μέρα μεγαλύτερη από έναν χρόνο
Για να κάνει μια πλήρη περιστροφή γύρω από τον άξονά της, σε σχέση με τα μακρινά άστρα, η Αφροδίτη χρειάζεται περίπου 243 γήινες ημέρες. Για να ολοκληρώσει μια περιφορά γύρω από τον Ήλιο, δηλαδή έναν «χρόνο», χρειάζεται περίπου 225 ημέρες.
Με αυτόν τον ορισμό, η μέρα της είναι μεγαλύτερη από τον χρόνο της. Η Αφροδίτη έχει την πιο αργή περιστροφή από όλους τους πλανήτες του ηλιακού συστήματος.
Υπάρχει όμως μια λεπτομέρεια που συχνά χάνεται. Αυτό που εμείς λέμε «μέρα» στην καθημερινή ζωή, δηλαδή το διάστημα από μια ανατολή του Ήλιου ως την επόμενη, είναι διαφορετικό μέγεθος.
Επειδή η Αφροδίτη κινείται ταυτόχρονα γύρω από τον Ήλιο και γύρω από τον εαυτό της, και μάλιστα σε αντίθετες κατευθύνσεις, η ηλιακή της ημέρα διαρκεί περίπου 117 γήινες ημέρες.
Σε έναν αφροδίσιο χρόνο, δηλαδή, ο Ήλιος ανατέλλει περίπου δύο φορές.
Ο Ήλιος βγαίνει από τη δύση
Η Αφροδίτη περιστρέφεται αντίθετα από τη Γη και από τους περισσότερους πλανήτες. Το φαινόμενο λέγεται ανάδρομη περιστροφή.
Ένας υποθετικός παρατηρητής στην επιφάνειά της θα έβλεπε τον Ήλιο να ανατέλλει στα δυτικά και να δύει στα ανατολικά, πολύ αργά, μέσα από ένα πυκνό στρώμα νεφών.
Γιατί η Αφροδίτη περιστρέφεται με αυτόν τον ασυνήθιστο τρόπο δεν έχει εξηγηθεί οριστικά. Οι επιστήμονες έχουν εξετάσει διάφορα σενάρια για την εξέλιξη της περιστροφής της, στα οποία περιλαμβάνονται οι παλιρροϊκές δυνάμεις του Ήλιου, οι ατμοσφαιρικές παλίρροιες και η δυναμική του ίδιου του πλανήτη. Υπάρχουν επίσης μοντέλα που εξετάζουν κατά πόσο η περιστροφή της μπορεί να έχει αλλάξει δραστικά κατά την πρώιμη ιστορία της.
Επομένως, η ανάδρομη περιστροφή της Αφροδίτης παραμένει ένα από τα ενδιαφέροντα ανοιχτά ζητήματα της πλανητικής επιστήμης.
Μια κόλαση με νέφη
Όποιος φανταστεί να στέκεται στην Αφροδίτη για να δει αυτή την ανάποδη ανατολή, θα αντιμετώπιζε πολύ μεγαλύτερα προβλήματα.
Σύμφωνα με τη NASA, η θερμοκρασία στην επιφάνεια φτάνει περίπου τους 465 βαθμούς Κελσίου, αρκετά για να λιώσει μόλυβδο, κάνοντάς την τον θερμότερο πλανήτη του ηλιακού συστήματος, παρότι ο Ερμής βρίσκεται πιο κοντά στον Ήλιο.
Η αιτία είναι η εξαιρετικά πυκνή ατμόσφαιρα, η οποία αποτελείται κυρίως από διοξείδιο του άνθρακα και προκαλεί ένα ακραίο φαινόμενο του θερμοκηπίου.
Η πίεση στην επιφάνεια είναι περίπου 90 έως 92 φορές μεγαλύτερη από εκείνη της Γης στο επίπεδο της θάλασσας, αντίστοιχη με την πίεση που θα αντιμετώπιζε ένας δύτης σε βάθος σχεδόν ενός χιλιομέτρου στον ωκεανό.
Οι σοβιετικές αποστολές Venera έστειλαν αρκετά σκάφη στην επιφάνεια της Αφροδίτης και κατάφεραν να μεταδώσουν πολύτιμα δεδομένα από ένα περιβάλλον εξαιρετικά εχθρικό για οποιοδήποτε διαστημικό σκάφος. Η Venera 13 παρέμεινε λειτουργική για περίπου 127 λεπτά, καταγράφοντας δεδομένα και τις πρώτες έγχρωμες εικόνες από την επιφάνεια της Αφροδίτης.
Η ακραία θερμοκρασία, η τεράστια πίεση και η πυκνή ατμόσφαιρα κάνουν την εξερεύνηση της Αφροδίτης εξαιρετικά δύσκολη. Παρά τις δεκαετίες έρευνας, ο πλανήτης εξακολουθεί να κρύβει πολλά μυστικά — από την παράξενη ανάδρομη περιστροφή του μέχρι την εξέλιξη της ατμόσφαιρας και της επιφάνειάς του.