Το 1975, ένας μηχανικός της Eastman Kodak με το όνομα Στίβεν Σάσον έφτιαξε μια συσκευή που σήμερα θεωρείται η πρώτη φωτογραφική μηχανή χωρίς φιλμ. Έδινε ασπρόμαυρες εικόνες 100 επί 100 pixel, δηλαδή περίπου 0,01 megapixel, και τις έγραφε σε κασέτα. Ζύγιζε περίπου οκτώ λίβρες, δηλαδή γύρω στα 3,6 κιλά.
Ένα πείραμα με έναν νέο αισθητήρα
Η μηχανή στηριζόταν σε έναν αισθητήρα CCD της εταιρείας Fairchild, μια συσκευή που τότε ήταν καινούργια. Ο Σάσον τη στήριξε σε μια συναρμολόγηση από εξαρτήματα και μια κασέτα για την αποθήκευση. Η λήψη της εικόνας διαρκούσε περίπου 50 χιλιοστά του δευτερολέπτου, όπως έχει πει ο ίδιος, αλλά η καταγραφή της στην κασέτα έπαιρνε 23 δευτερόλεπτα. Για να τη δει κανείς, χρειαζόταν ξεχωριστή συσκευή ανάγνωσης που τη μετέφερε σε τηλεόραση.
Οι περιγραφές της αναπαραγωγής διαφέρουν λίγο: σε μία καταγραφή ο Σάσον αναφέρει ότι χρειάζονταν επίσης περίπου 23 δευτερόλεπτα για να παιχτεί η εικόνα και λίγα ακόμη για να ρυθμιστεί η σύνδεση με την τηλεόραση. Το 23 για την εγγραφή το επιβεβαιώνουν όλες οι πηγές που συμβουλεύτηκα.
Δίπλωμα και εργαστήριο
Το 1978 ο Σάσον και ο προϊστάμενός του, Γκάρεθ Λόιντ, πήραν δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για τη συσκευή (αριθμός 4.131.919 στις ΗΠΑ). Η μηχανή δεν παρήχθη ποτέ ως προϊόν.
Γιατί η Kodak δεν την ανέπτυξε;
Εδώ η ιστορία συχνά παρουσιάζεται απλοϊκά, με μία μόνο αιτία. Οι πηγές που συμβουλεύτηκα επιβεβαιώνουν ότι η μηχανή δεν μπήκε στην παραγωγή, αλλά δεν δίνουν μία τεκμηριωμένη εξήγηση που να συμφωνούν όλοι. Γι’ αυτό δεν θα αποδώσουμε εδώ λόγο που δεν μπορεί να στηριχθεί.
Τι να θυμόμαστε
Η πρώτη ψηφιακή μηχανή δεν ήταν ένα προϊόν αλλά ένα πείραμα: ένα πρωτότυπο που έδειξε ότι ένας αισθητήρας μπορεί να αντικαταστήσει το φιλμ. Η ποιότητά της ήταν πολύ μακριά από μια φωτογραφία. Η αξία της ήταν ότι αποδείκνυε μια ιδέα.
