Στις 20 Ιουλίου 1969, την ώρα που το σεληνιακό module Eagle κατέβαινε προς τη Σελήνη, ο υπολογιστής καθοδήγησης εμφάνισε στην οθόνη του έναν συναγερμό με κωδικό 1202 και, λίγο αργότερα, έναν δεύτερο με κωδικό 1201. Οι Νιλ Άρμστρονγκ και Μπαζ Όλντριν ζήτησαν από το Χιούστον να τους πει τι σημαίνει. Η απάντηση ήρθε μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα και ήταν ότι η προσελήνωση μπορεί να συνεχιστεί.
Τι σήμαινε ο κωδικός
Ο συναγερμός 1202 ήταν προειδοποίηση υπερφόρτωσης (executive overflow): ο υπολογιστής είχε περισσότερες εργασίες να κάνει από όσες χωρούσαν στον διαθέσιμο χρόνο και τη μνήμη του. Σύμφωνα με τις περιγραφές της NASA και άλλων πηγών, αιτία ήταν το ραντάρ συνάντησης (rendezvous radar), που χρησιμεύει στην επιστροφή προς το σκάφος στην τροχιά και δεν χρειαζόταν κατά την κάθοδο. Ο διακόπτης του δεν ήταν στη θέση που προβλεπόταν, και το ραντάρ έστελνε στον υπολογιστή δεδομένα που δεν ήταν χρήσιμα. Ο υπολογιστής σπαταλούσε χρόνο για να τα επεξεργαστεί.
Ένα λογισμικό που περίμενε το πρόβλημα
Το σημαντικό είναι τι έκανε ο υπολογιστής όταν συνέβη αυτό. Το λογισμικό πτήσης είχε αναπτυχθεί στο Εργαστήριο Οργάνων (Instrumentation Laboratory) του MIT, όπου την ομάδα του λογισμικού της αποστολής καθοδηγούσε η Μάργκαρετ Χάμιλτον. Λειτουργούσε με προτεραιότητες: οι εργασίες που αφορούσαν τον έλεγχο του κινητήρα καθόδου και την οθόνη των αστροναυτών ήταν πιο σημαντικές από άλλες. Όταν εμφανιζόταν η υπερφόρτωση, ο υπολογιστής επανεκκινούσε, ξανάρχιζε τις βασικές εργασίες και δεν επανέφερε όλες τις περιττές. Οι σχετικές λειτουργίες είχαν δοκιμαστεί εκτενώς. Ο υπολογιστής δεν είχε χαλάσει: έκανε αυτό για το οποίο είχε σχεδιαστεί.
Η απόφαση στο Χιούστον
Στο κέντρο ελέγχου, ο υπεύθυνος καθοδήγησης Στιβ Μπέιλς έπρεπε να αποφασίσει αν θα συνεχιστεί η κάθοδος ή θα γίνει ματαίωση. Σύμφωνα με τις διαθέσιμες αφηγήσεις, τον στήριξε ο Τζακ Γκάρμαν, ειδικός στο λογισμικό του υπολογιστή, που είχε φτιάξει μια δική του λίστα με τους κωδικούς συναγερμών και τα συμπεράσματα που προέκυπταν από αυτούς. Ο Μπέιλς μετέφερε την εκτίμηση «συνεχίζουμε» στον διευθυντή πτήσης Τζιν Κραντζ και ο Τσαρλς Ντιουκ, που επικοινωνούσε με το πλήρωμα, είπε στους αστροναύτες: «Είμαστε go για αυτόν τον συναγερμό».
Οι ακριβείς λεπτομέρειες, όπως τα λεπτά και τα υψόμετρα κατά τα οποία εμφανίστηκαν οι συναγερμοί, διαφέρουν στις δευτερεύουσες πηγές και παραλείπονται εδώ. Αυτό που επιβεβαιώνεται είναι η σειρά των γεγονότων: συναγερμός, ερώτηση στο Χιούστον, γρήγορη διάγνωση, απόφαση να συνεχιστεί.
Τι δεν ήταν ο συναγερμός
Συχνά ο συναγερμός συγχέεται με τη χειροκίνητη προσγείωση του Άρμστρονγκ. Ο Άρμστρονγκ πήρε τον έλεγχο προς το τέλος της καθόδου επειδή ο υπολογιστής οδηγούσε το σκάφος προς περιοχή με βράχους, όχι επειδή ο υπολογιστής είχε καταρρεύσει. Οι δύο υποθέσεις είναι ξεχωριστές.
