Υπήρξε μια γυναίκα που η Gestapo αναζητούσε επίμονα στη Γαλλία. Την έλεγαν Nancy Wake, αλλά οι Ναζί τη γνώριζαν με άλλο όνομα: «White Mouse» (Λευκό Ποντίκι) — επειδή, όσο κι αν προσπαθούσαν, δεν κατάφεραν να την πιάσουν.
Από δημοσιογράφος σε αντιστασιακή
Η Nancy Wake γεννήθηκε στις 30 Αυγούστου 1912 στη Νέα Ζηλανδία και μεγάλωσε στην Αυστραλία, μέσα σε δύσκολη οικογενειακή κατάσταση. Στα 16 της άφησε το σχολείο και αργότερα, με τη βοήθεια ενός κληροδοτήματος, ταξίδεψε στην Ευρώπη, όπου εργάστηκε ως δημοσιογράφος. Στη Βιέννη είδε Ναζί να χτυπούν Εβραίους στους δρόμους — μια εικόνα που, όπως έλεγε αργότερα, καθόρισε τη ζωή της.
Το 1939 παντρεύτηκε τον Γάλλο βιομήχανο Henri Fiocca και εγκαταστάθηκε στη Μασσαλία. Θα μπορούσε να ζήσει άνετα, μακριά από τον πόλεμο. Όταν η Γαλλία έπεσε στα χέρια των Ναζί το 1940, μπήκε στην Αντίσταση.
Ο κίνδυνος που την έκανε θρύλο
Η Wake έγινε αγγελιαφόρος και διακινήτρια του δικτύου διαφυγής «Pat O’Leary», βοηθώντας συμμαχικούς στρατιώτες, αεροπόρους και πρόσφυγες να περάσουν τα σύνορα. Οι σοβαρές ιστορικές αναφορές κάνουν λόγο για βοήθεια σε εκατοντάδες έως περίπου χίλιους φυγάδες μέσω του δικτύου στο οποίο συμμετείχε — όχι αποδεδειγμένα για «χιλιάδες ζωές» μόνο από την ίδια. Χρησιμοποιώντας την κοινωνική της θέση, τα χρήματα και την παρουσία της, περνούσε σημεία ελέγχου και μετέφερε πλαστά έγγραφα.
Η αποτελεσματικότητά της ήταν τέτοια που οι Γερμανοί αναζητούσαν επίμονα ποια ήταν η γυναίκα που τους ξέφευγε. Της έδωσαν το παρατσούκλι «White Mouse» επειδή, κάθε φορά που πίστευαν πως την είχαν παγιδεύσει, διέφευγε.
Αμοιβή 5 εκατομμυρίων φράγκων
Μέχρι το 1943 η Nancy Wake είχε γίνει από τις πιο καταζητούμενες γυναίκες της Αντίστασης, ιδίως στην περιοχή της Μασσαλίας. Οι Ναζί έθεσαν αμοιβή 5 εκατομμυρίων φράγκων για τη σύλληψή της. Όταν το δίκτυό της προδόθηκε, διαέφυγε μέσω των Πυρηναίων προς την Ισπανία και έφτασε στη Βρετανία, μετά από έξι αποτυχημένες προσπάθειες.
Ο σύζυγός της, Henri Fiocca, έμεινε πίσω. Αρνήθηκε να προδώσει την ταυτότητα και τη θέση της. Συνελήφθη, βασανίστηκε και εκτελέστηκε από τη Gestapo — γεγονός που η Wake έμαθε μόνο μετά το τέλος του πολέμου.
Κατάσκοπος, σαμποτέρ, μαχήτρια
Στη Βρετανία εντάχθηκε στην Ειδική Υπηρεσία Επιχειρήσεων (SOE) και εκπαιδεύτηκε σε σκοποβολή, εκρηκτικά, ασύρματο και μάχη σώμα με σώμα. Τον Απρίλιο του 1944, με το κωδικό όνομα «Hélène», έπεσε με αλεξίπτωτο πίσω στη Γαλλία για να ενισχύσει τους αντάρτες Maquis πριν και μετά την απόβαση της Νορμανδίας.
Στην Ωβέρνη οργάνωνε εφοδιασμό και επιχειρήσεις σαμποτάζ και έπαιρνε μέρος σε συγκρούσεις. Συνάδελφοί της την περιέγραφαν ως «η πιο θηλυκή γυναίκα που ξέρω, μέχρι να ξεκινήσει η μάχη — τότε γίνεται σαν πέντε άντρες» (απόδοση στον λοχαγό Henri Tardivat).
Η κληρονομιά
Η Nancy Wake έγινε μία από τις πιο παρασημοφορημένες γυναίκες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τιμηθείσα από τη Βρετανία, τη Γαλλία, την Αυστραλία και τις ΗΠΑ. Έζησε μέχρι τα 98 της χρόνια και πέθανε το 2011 στο Λονδίνο.
Η ιστορία της παραμένει από τις πιο εντυπωσιακές μαρτυρίες θάρρους στην κατεχόμενη Ευρώπη — και του γεγονότος ότι η Gestapo δεν κατάφερε να την πιάσει.
