Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης έμεινε στην ιστορία ως ο ατρόμητος αρχιστράτηγος της Ρούμελης, ο άνθρωπος με το αδάμαστο πείσμα και τη φημισμένη αθυροστομία απέναντι στους Οθωμανούς. Όμως πίσω από τον θρύλο του πολεμιστή κρύβεται και μια λιγότερο γνωστή, εξίσου σημαντική πλευρά: η επιλογή του να θέσει τη διάσωση ανθρώπων που κινδύνευαν πάνω από την καταδίωξη μιας νέας στρατιωτικής επιτυχίας.
Η προτεραιότητα στους πολιορκημένους της Ακρόπολης
Τον Ιούλιο του 1826, ο Καραϊσκάκης διορίστηκε αρχιστράτηγος της Ρούμελης με πλήρη δικαιοδοσία. Σύμφωνα με ιστορικές πηγές, η πρώτη του κίνηση δεν ήταν να επιδιώξει μια εντυπωσιακή νίκη για να εδραιώσει το κύρος του, αλλά να σπεύσει να ανακουφίσει τους πολιορκημένους στην Ακρόπολη της Αθήνας, όπου άμαχος πληθυσμός και υπερασπιστές βρίσκονταν αποκλεισμένοι υπό τουρκική πολιορκία. Μόνο αφού έθεσε αυτόν τον στόχο, στράφηκε στο πεδίο της μάχης, νικώντας τους Τούρκους στο Χαϊδάρι στις 6 Αυγούστου και επαναλαμβάνοντας τη νίκη δύο ημέρες αργότερα.
Η προσπάθεια για το πολιορκημένο Μεσολόγγι
Ακόμη νωρίτερα, ο Καραϊσκάκης είχε επιχειρήσει να στηρίξει τους πολιορκημένους του Μεσολογγίου μέσω κινήσεων αντιπερισπασμού, προσπαθώντας να αποσπάσει τουρκικές δυνάμεις και να ανακουφίσει τον πληθυσμό που ασφυκτιούσε μέσα στα τείχη. Παρότι η προσπάθεια αυτή δεν είχε τη μεγάλη επιτυχία που θα ήθελε, δείχνει καθαρά μια σταθερή γραμμή στη στρατιωτική του σκέψη: η μοίρα των πολιορκημένων ανθρώπων προηγούνταν της προσωπικής του καταξίωσης στο πεδίο της μάχης.
Μια επικίνδυνη αρετή που ανησυχούσε ακόμη και τον Κολοκοτρώνη
Η τάση του να ρίχνεται προσωπικά, μέχρι αυτοθυσίας, σε κάθε σύγκρουση -ακόμη και τις μικρότερες- δεν ήταν άσχετη με αυτή τη νοοτροπία προστασίας. Ο ίδιος ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης τον προειδοποιούσε να αποφεύγει τις άσκοπες αψιμαχίες, τονίζοντάς του πως έπρεπε «να σώσει τον εαυτόν του για να σωθεί και η πατρίδα». Ο Καραϊσκάκης, όμως, με τον ατίθασο χαρακτήρα του, συχνά αγνοούσε τέτοιες συστάσεις όταν έκρινε ότι κάποιος κινδύνευε να χαθεί.
Το τέλος ενός ήρωα που έβαζε πάντα τους άλλους μπροστά
Ο Καραϊσκάκης έπεσε νεκρός στις 23 Απριλίου 1827, κοντά στο σημερινό Νέο Φάληρο, λίγο πριν από τη μάχη του Φαλήρου. Το τέλος του, μέσα σε ένα κλίμα σύγχυσης και εσωτερικού διχασμού του αγωνιστικού στρατοπέδου, ακόμη και σήμερα θλίβει τον Ελληνισμό.
Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης παραμένει μέχρι σήμερα σύμβολο μιας ηγεσίας που συνδύαζε τη μαχητικότητα με την ανθρωπιά -μια εξίσωση σπάνια για την εποχή της Επανάστασης του 1821.