Με μια εκτενή και συναισθηματικά φορτισμένη ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η Μαρία Καρυστιανού έσπασε τη σιωπή της μετά από μια σειρά αποχωρήσεων στελεχών από το νεοσύστατο κίνημα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία», το οποίο μετρά μόλις έναν μήνα ζωής.
Την Τετάρτη 24 Ιουνίου ανακοίνωσαν την αποχώρησή τους ο Βασίλης Κοκοτσάκης, τεχνικός σύμβουλος των οικογενειών των θυμάτων των Τεμπών, και ο πτέραρχος εν αποστρατεία Αθανάσιος Παπανικολάου.
Η πρόεδρος του κινήματος δεν υποχώρησε. Αντίθετα, έδωσε δημόσια μάχη με λόγια που αποκαλύπτουν για πρώτη φορά το παρασκήνιο.
Τι ακριβώς αποκάλυψε η Καρυστιανού
Στην ανάρτησή της, η Καρυστιανού παραδέχεται ότι εμπιστεύτηκε ανθρώπους που τελικά δεν είχαν τα ίδια κίνητρα: «Ήρθαν πολλοί καλοθελητές. Να βοηθήσουν… αγνά, έλεγαν, και έμπαιναν στις ομάδες μας», γράφει, για να συνεχίσει με αποκαλύψεις που προκαλούν αίσθηση.
Αναφέρεται σε «αρχηγιλίκια, αγορές υποψηφιοτήτων και υπόγειο σχηματισμό ψηφοδελτίων», σε «εκδιωγμούς πολιτών λόγω διαφορετικής ιδεολογίας», αλλά και σε «εκβιασμούς… ακόμα και προς εμένα» — μια φράση που αναμένεται να προκαλέσει σοβαρές πολιτικές αντιδράσεις.
«Η ΕΛΠΙΔΑ αλλάζει μορφή»
Η Καρυστιανού έκανε λόγο για μεθοδευμένες προσπάθειες να σπαρθεί η διχόνοια εφαρμόζοντας το δόγμα «διαίρει και βασίλευε», ενώ ξεκαθάρισε ότι η προσπάθεια του κινήματος θα συνεχιστεί μέχρι τέλους.
Η ίδια δηλώνει αμετακίνητη στις αρχές που την οδήγησαν να ιδρύσει το κίνημα: «Δεν άλλαξε μέσα μου ούτε μια φράση από όσα έλεγα και πίστευα εδώ και 3,5 χρόνια», γράφει, καταλήγοντας με πολεμικό τόνο: «Ο αγώνας είναι ένας: ή “ΕΜΕΙΣ” ή “Αυτοί”. Και είναι πραγματικά η τελευταία μας ΕΥΚΑΙΡΙΑ».
Η απάντηση στον Κοκοτσάκη
Η Καρυστιανού απέρριψε κατηγορηματικά τις αναφορές περί συγκεντρωτικών διαδικασιών, χαρακτηρίζοντας τις σχετικές αιτιάσεις «γενικές, ξεκάθαρα πρόωρες και άδικες», ενώ τόνισε ότι τα όργανα του κινήματος δεν έχουν ακόμη συγκροτηθεί και «θα προκύψουν από τους πολίτες και μόνο από αυτούς».
Τι σηματοδοτεί η ανάρτηση
Το κίνημα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» γεννήθηκε μέσα από την τραγωδία των Τεμπών και την αγανάκτηση μιας μητέρας που έχασε το παιδί της. Η Καρυστιανού χαρακτήρισε τους επικριτές της εκπροσώπους ενός «βολεμένου, διεφθαρμένου και υποκινούμενου συστήματος», τονίζοντας ότι το κίνημα παραμένει ενεργό και προσηλωμένο στους στόχους του.
Η ίδια στέλνει μήνυμα που απευθύνεται στη βάση του κινήματος: «Δεν αναζητάμε “επώνυμους”, αλλά ανθρώπους με καθαρότητα νου και ψυχής!»
Στο μήνυμα της τονίζει:
Εμπιστεύτηκα και εμπιστεύομαι την αγάπη του κόσμου, γιατί είδα στα μάτια τους τον ίδιο πόνο, την ίδια καθαρότητα και την ίδια αγωνία με μένα. Γίναμε «οικογένεια». Και πίστεψα —και πιστεύω— στη δύναμη των ανθρώπων! Όχι των διαπλεκόμενων. Όχι αυτών που ικανοποιούνται με την απλή διαμαρτυρία… Όχι των «επώνυμων» με κάθε κόστος… Πίστεψα στους φωτεινούς ανθρώπους, σε αυτούς που σιχάθηκαν τη διαπλοκή και δεν χαρίζουν εν λευκώ τη ζωή και το μέλλον τους στους «άριστους».
Αναλυτικά η Μαρία Καρυστιανού έγραψε στο Χ:
“Όταν αποφασίσαμε να φτιάξουμε την ΕΛΠΙΔΑ, είχαμε και έχουμε ένα και μοναδικό όραμα: μια ελεύθερη, όρθια Ελλάδα, μακριά από τη διαφθορά και την ατιμωρησία.
Μου είπαν: «Μην ασχοληθείς Μαρία με την πολιτική, είναι βρώμικη και ανήθικη· αγοράζει ψυχές και συνειδήσεις». Όμως δεν με ένοιαζε. Τους έλεγα ότι, αφού δεν θα άλλαζα εγώ ΠΟΤΕ, αυτό έφτανε.
Και δίπλα μου ήρθαν πολλοί καλοθελητές.
Να βοηθήσουν… αγνά, έλεγαν, και έμπαιναν στις ομάδες μας. Δήθεν μας οδηγούσε το ίδιο όραμα: η πατρίδα και τα παιδιά μας, το μέλλον της χώρας μας!
Εμπιστεύτηκα και εμπιστεύομαι την αγάπη του κόσμου, γιατί είδα στα μάτια τους τον ίδιο πόνο, την ίδια καθαρότητα και την ίδια αγωνία με μένα. Γίναμε «οικογένεια». Και πίστεψα —και πιστεύω— στη δύναμη των ανθρώπων! Όχι των διαπλεκόμενων. Όχι αυτών που ικανοποιούνται με την απλή διαμαρτυρία… Όχι των «επώνυμων» με κάθε κόστος… Πίστεψα στους φωτεινούς ανθρώπους, σε αυτούς που σιχάθηκαν τη διαπλοκή και δεν χαρίζουν εν λευκώ τη ζωή και το μέλλον τους στους «άριστους».
Και είπα: «Μέχρι την εκλογή οργάνων αυτοοργανωθείτε! Όπως ταιριάζει καλύτερα σε κάθε περιοχή.
Αλλά δουλέψτε με ήθος, σεβασμό στον διπλανό σας και ενωτικά. Αγκαλιάστε τους πολίτες. Πιστεύω σε εσάς». Δεν έβαλα «κομματικούς» κανόνες, γιατί πίστεψα ότι δεν πρέπει να περιορίζεται η δημιουργία… Δεν όρισα ανθρώπους «δικούς μου», γιατί το κίνημα αυτό οφείλει να λειτουργεί πραγματικά ελεύθερα. Και εμπιστεύτηκα ανθρώπους που δάκρυζαν όταν μου μιλούσαν για ιδανικά…
Και έπειτα ήρθε η αποκάλυψη: έμαθα για αρχηγιλίκια, αγορές υποψηφιοτήτων και
υπόγειο σχηματισμό ψηφοδελτίων…
Για εκδιωγμούς πολιτών λόγω
διαφορετικής ιδεολογίας, μέχρι και για εκβιασμούς… ακόμα και προς εμένα.
Ευτυχώς, όλα αυτά από λίγους και
δόλιους που πήγαν να πιάσουν στασίδι.
Πόσο κρίμα για την ΕΛΠΙΔΑ να προσπαθούν να τη χειραγωγήσουν, να τη μετατρέψουν σε Σύστημα και να τη λιώσουν. «Διαίρει και βασίλευε»… Η μεγάλη κατάρα! Και βέβαια χρήσιμα μέσα τους η συκοφαντία, η λάσπη, οι κατηγορίες και η διαστρέβλωση με στόχο να σπείρουν διχόνοιες ανάμεσά μας.
Διχόνοια ανάμεσα σε ανθρώπους με τον ίδιο πόνο· σε εμάς που δουλεύουμε νυχθημερόν για την επιβίωση, που πληρώνουμε αυτόν που πιάστηκε με την γίδα στην πλάτη, που χάσαμε την πατρίδα μας και ξενιτεύουμε τα παιδιά μας για ένα καλύτερο μέλλον μακριά από τη γη που γεννήθηκαν … αν προλάβουν και δεν τα δολοφονήσουν.
Όλα αυτά που μπόρεσαν να μας ενώσουν παραμερίστηκαν, και ο διχασμός μπήκε μπροστά ως δήθεν ιδεολογικός πόλεμος. Να μαλώνουμε για ιδέες, θεωρίες και πως θα «ονομάσουμε» καλύτερα μια κατάσταση . Καλύτερα να διαμαρτυρόμαστε, παρά να ενωθούμε για τις λύσεις… Μια ζωή τα ίδια…
Το Σύστημα ξέρει καλά το παιχνίδι· εμείς ήμασταν άπειροι σε αυτό. Πλέον, όμως, ξέρουμε τι εστί διαπλοκή και εκ των έσω.
Η ΕΛΠΙΔΑ, λοιπόν, αλλάζει μορφή. «Καθαρίζει» και συνεχίζει. Δεν θα σταματήσουμε. Δεν θα μας νικήσουν. Είμαστε πολύ περισσότεροι!
Δεν άλλαξε μέσα μου ούτε μια φράση από όσα έλεγα και πίστευα εδώ και 3,5 χρόνια.
Η χώρα χρειάζεται ΚΑΘΑΡΣΗ.
Η χώρα χρειάζεται ΕΛΠΙΔΑ.
Ο αγώνας είναι ένας: ή «ΕΜΕΙΣ» ή «Αυτοί».
Και είναι πραγματικά η τελευταία μας ΕΥΚΑΙΡΙΑ.
Συνεχίζουμε δυνατά! Μακριά από ατζέντες και βολέματα. Μακριά από όσους δεν μπόρεσαν να μετατρέψουν το «ΕΓΩ» σε «ΕΜΕΙΣ».
Δεν αναζητάμε «επώνυμους»,
αλλά ανθρώπους με καθαρότητα νου και ψυχής!
Η δέσμευση παραμένει η ίδια και τη φωνάζουμε πιο δυνατά: Η ΕΛΠΙΔΑ βρίσκεται δίπλα σε όποιον νιώθει χρέος του να σταθεί πλάι στην πατρίδα του, τώρα που τον χρειάζεται περισσότερο από ποτέ!”