Ο Αλέξης Τσίπρας επέστρεψε τον Μάιο 2026 με την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη (ΕΛΑΣ), παρουσιάζοντάς την στο Θησείο με φόντο την Ακρόπολη. Το εγχείρημα συνδυάζει έξυπνο επικοινωνιακό σόκ, ιστορικούς συμβολισμούς και γενικές προγραμματικές δεσμεύσεις, με στόχο να επανασυσπειρώσει τον κατακερματισμένο προοδευτικό χώρο και να διεκδικήσει τη θέση της κύριας αντιπολίτευσης απέναντι στη ΝΔ. Μέχρι στιγμής, οι δημοσκοπήσεις το εμφανίζουν σταθερά στη δεύτερη θέση (13-16%), αλλά η ανάλυση αποκαλύπτει σημαντικά κενά που μπορεί να περιορίσουν τη μακροπρόθεσμη απήχησή του.
Το Branding και η Επικοινωνιακή Στρατηγική: Έξυπνο, αλλά Ρισκαδόρικο
Το όνομα ΕΛΑΣ είναι η κεντρική επιλογή: παραπέμπει στον ιστορικό Ελληνικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό της Αντίστασης, στην Ελληνική Αστυνομία (με memes και ντόρο) και στη λέξη «Ελλάς», ενισχύοντας έναν «νέο πατριωτισμό». Η συγκέντρωση ήταν επαγγελματικά σκηνοθετημένη, θυμίζοντας σύγχρονες καμπάνιες περισσότερο παρά παραδοσιακή αριστερή συγκέντρωση. Η ιδρυτική διακήρυξη εστιάζει σε επτά δεσμεύσεις: ζωή με αξιοπρέπεια, ισχυρή δημοκρατία χωρίς ασυλίες, δίκαιη οικονομική ανάπτυξη, κοινωνικό κράτος, ανθεκτικότητα σε κρίσεις, ψηφιακή κυριαρχία και ισχυρή Ελλάδα της ειρήνης.
Ωστόσο: Είναι έξυπνο branding σε εποχή υπερκορεσμού πληροφορίας – ακόμα και η κριτική (καπηλεία ιστορίας από ΚΚΕ, προκλητικότητα από δεξιά) λειτουργεί ως δωρεάν διαφήμιση. Ωστόσο, ρισκάρει να φανεί επιφανειακό ή αλαζονικό, χωρίς ριζοσπαστική καινοτομία. Οι δεσμεύσεις είναι συναινετικές και καλύπτουν δημοφιλή θέματα (διαφθορά, ανισότητες, στέγαση, κλίμα), αλλά μοιάζουν περισσότερο με επικοινωνιακή πυξίδα παρά με συγκεκριμένο οδικό χάρτη διακυβέρνησης.
Το «Επιτελείο» των 300+1: Ποικιλία χωρίς Λάμψη και «Κλικ»
Η ιδρυτική διακήρυξη συνοδεύτηκε από 300+1 υπογραφές πολιτών από διάφορους χώρους: καλλιτέχνες (Αιμίλιος Χειλάκης, Μαριάννα Τουμασάτου, Θανάσης Παπαγεωργίου κ.ά.), ακαδημαϊκοί, δικαστικοί, πρώην στελέχη ΣΥΡΙΖΑ/ΠΑΣΟΚ και επαγγελματίες.
Ωστόσο: Σε μια πρωτοπαγή πολιτική κουλτούρα όπως η ελληνική, ο κύκλος γύρω από τον ηγέτη πρέπει να προσφέρει αναγνωρισιμότητα, πολιτική ευστροφία, χαρισματικότητα και συγκεκριμένο κοινό που «τον αγαπά». Εδώ κυριαρχεί η απουσία μεγάλων, αγαπητών συμβόλων της Αριστεράς με μαζική συναισθηματική σύνδεση. Πολλά πρόσωπα είναι αξιόπιστα σε εξειδικευμένους τομείς (think-tank προφίλ), αλλά «ουρανοκατέβατα» χωρίς ισχυρό οπαδικό κοινό. Αυτό ενισχύει την εικόνα ενός προσωποκεντρικού εγχειρήματος χωρίς βαθιά δεύτερη γραμμή ή αυθεντικούς «πρωταγωνιστές» που να εμπνέουν πέρα από τον στενό πυρήνα απογοητευμένων ΣΥΡΙΖΑ.
Οι Δημοσκοπήσεις: Δεύτερη Θέση, αλλά Περιορισμένη Πειστικότητα
Στις μετρήσεις Ιουνίου 2026 (Marc, Palmos, Interview, GPO κ.ά.), η ΕΛΑΣ εμφανίζεται σταθερά 2η με 13-16%, μπροστά από ΠΑΣΟΚ και «Ελπίδα» Καρυστιανού, ενώ η ΝΔ κινείται στο 28-31%. Υψηλή δυσαρέσκεια για την κυβέρνηση (~69%).
Ωστόσο: Η συχνή επανάληψη των δημοσκοπήσεων δημιουργεί αρχικό momentum και αφήγημα «νέου διπολισμού», αλλά γεννά βαθιά δυσπιστία στις πλατιές μάζες. Αποκλίσεις μεταξύ εταιρειών, ιστορικά λάθη μετρήσεων και η αντίληψη ότι είναι εργαλεία επικοινωνιακής διαχείρισης μειώνουν την αξιοπιστία τους. Σε εποχή πολιτικής αμφισβήτησης και χαμηλής συμμετοχής, οι αριθμοί δεν χτίζουν εμπιστοσύνη – χρειάζονται πρόσωπα, οργανωτική δουλειά στη βάση και απτές προτάσεις που αγγίζουν την καθημερινότητα.
Συνολική Αξιολόγηση: Έξυπνο Repositioning με Δομικά Κενά
Το εγχείρημα είναι πολιτικά έξυπνο βραχυπρόθεσμα: μετατρέπει την αποχώρηση από ΣΥΡΙΖΑ σε ευκαιρία συσπείρωσης, εκμεταλλεύεται κόπωση από ΝΔ και κατακερματισμό αντιπολίτευσης. Ο Τσίπρας παραμένει αναγνωρίσιμος με μηχανισμό και ικανότητα προσαρμογής.
Ωστόσο, οι αδυναμίες είναι σημαντικές: έλλειψη ουσιαστικής καινοτομίας στο πρόγραμμα, απουσία χαρισματικών συμβόλων με «λάμψη» και «κλικ» στο κοινό, και εξάρτηση από δημοσκοπήσεις που δεν πείθουν πλατιές μάζες. Σε μια εποχή δυσπιστίας, ένας leader-centered σχηματισμός χρειάζεται κύκλο που να εμπνέει αυθεντικότητα και ενθουσιασμό, όχι μόνο ποσότητα υπογραφών ή γενικές δεσμεύσεις.
Προοπτική: Η ΕΛΑΣ μπορεί να παγιωθεί ως δεύτερο κόμμα αν προχωρήσει σε οργάνωση βάσης, στελέχωση με νέα ταλαντούχα πρόσωπα και προγραμματική εξειδίκευση. Διαφορετικά, κινδυνεύει να μείνει επικοινωνιακό πυροτέχνημα – ένα ακόμα κόμμα στον κατακερματισμένο χώρο. Οι εξελίξεις μέχρι τις εκλογές του 2027 θα κρίνουν αν είναι «ραντεβού με την ιστορία» ή ένα repositioning που δεν «έκανε κλικ» πέρα από τον αρχικό ντόρο. Η ελληνική πολιτική ιστορία δείχνει ότι οι πραγματικές δυνάμεις κρίνονται στην κάλπη, όχι μόνο στα γκάλοπ ή τα branding.