Μια ανάρτηση στο Χ (Twitter) συγκλονίζει χιλιάδες χρήστες τις τελευταίες ώρες. Μια μητέρα, που έχασε την 24χρονη κόρη της Άννα σε τραγικό τροχαίο το 2007, ανοίγει την καρδιά της και μοιράζεται μια ιστορία πόνου, δύναμης και συγχώρεσης που κόβει την ανάσα.

Η γυναίκα, με το ψευδώνυμο @stress_miss_, γράφει με αφορμή το πρόσφατο τραγικό περιστατικό στην Κρήτη, όπου ένας πατέρας σκότωσε το παιδί του μετά από τροχαίο:

«Περιοχή Αλθέα στην Αγία Μαρίνα στο Λαγονήσι στο ρεύμα προς Αθήνα. Στην επιστροφή τους, το αυτοκίνητο για κάποιους λόγους σε μια στροφή, είχε κοπεί στα δύο. Το μισό πεσμένο πέντε μέτρα περίπου στην υπόγεια διάβαση και το άλλο μισό πάνω στην λεωφόρο Σουνίου. Τα τέσσερα παιδιά εκτοξεύτηκαν στα χωράφια, σηκώθηκαν και δεν είχαν ούτε μια γρατζουνά. Έψαχναν όλα τους την Άννα. Όμως η Αννούλα μου 24 ετών, ο άγγελός μου, δεν ήταν τόσο τυχερή. Την είχε πλακώσει το αυτοκίνητο στα τσιμέντα της υπόγειας διάβασης και γι αυτό δεν την έβρισκαν. Στο νοσοκομείο διαπιστώθηκε ο θάνατος της!»

Ναι, δυστυχώς οδηγούσε ο γιός μου και αδελφός της. Από τότε η ζωή μας άλλαξε. Ο σύζυγός μου και πατέρας τους 52 ετών τότε, έφυγε από την ζωή ύστερα από δυο χρόνια, μέσα στον καημό και την πίκρα. Έμεινα μόνη μου να παλεύω με τις φριχτές συνέπειες της θλιβερής μας απώλειας. Όχι, δεν θα σας πω τι έχω ακούσει ή τι έχω ζήσει. Δεν θα αναφερθώ καν στο πως το αντιμετωπίζουμε και πόσα τραύματα και πληγές μας έχει αφήσει αυτός ο θάνατος. Ούτε το πόσο πολύ μας έχει επηρεάσει αυτό το θλιβερό και τραγικό γεγονός, σαν οικογένεια μέχρι σήμερα

Η μητέρα περιγράφει πώς ο σύζυγός της πέθανε δύο χρόνια αργότερα από τον καημό, πώς έμεινε μόνη να στηρίξει τα άλλα δύο της παιδιά, και πώς επέλεξε να μην πάρει εκδίκηση ούτε από τον γιο της ούτε από την πεθερά της που έδωσε τα κλειδιά.

«Μήπως έπρεπε να πάρω το όπλο και να εκτελέσω την πεθερά μου ή τον γιο μου; Αν έκανα κακό, θα έφερνα πίσω την κόρη μου; Δεν έκανα τίποτα. Ούτε κουβέντα δεν είπα. Έθαψα τα “γιατί” μαζί με την Άννα μου. Μόνο κρυφό πόνο έχω…»

Η ανάρτηση, που έχει συγκεντρώσει χιλιάδες likes και σχόλια, κλείνει με ένα δυνατό μήνυμα:

«Να είστε όλοι καλά! Να προσέχετε και να αγαπάτε τους ανθρώπους σας! Μην ξεχνάτε πως η ζωή παίζει άσχημα παιχνίδια! Μας έχει χαριστεί, αλλά δεν είναι δεδομένη! Να μην κρατάτε κακία! Να συγχωράτε! Είμαστε άνθρωποι και κάνουμε λάθη. Δεν είμαστε τέρατα να ζητάμε αίμα!»

Η ιστορία της μάνας αυτής υπενθυμίζει με τον πιο σκληρό τρόπο ότι η συγχώρεση δεν είναι αδυναμία, αλλά η μεγαλύτερη δύναμη που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος μέσα στον πόνο του.

Η ανάρτηση είναι ακόμα ενεργή και συνεχίζει να συγκινεί χιλιάδες ανθρώπους.

Αναλυτικότερα η ανάρτηση:

💔Τις τελευταίες μέρες νιώθω ότι ζω έναν εφιάλτη! ΄Εχω συγκλονιστεί με όσα έγιναν στην Κρήτη! Με αφορμή το τραγικό συμβάν που ο πατέρας σκότωσε το παιδί, που ήταν οδηγός του αυτοκινήτου που έχασε σε τροχαίο το παιδί του, σκέφτομαι πόσο μεγάλο και άσκοπο λάθος ήταν αυτό το έγκλημα!!
Θέλω να μοιραστώ μαζί σας, αυτό που έχω βιώσει και βιώνω. Συγχωρήστε με, αλλά θέλω να το βγάλω από μέσα μου. 🥺

15/01/2007
Ο γιος μου 23 ετών, νέος οδηγός με δίπλωμα, ζήταγε επίμονα να πάρει το αυτοκίνητο μου για να πάει διήμερο στο εξοχικό μας στο Λαγονήσι, παρέα με τις δυο κόρες μου και δυο φίλους τους. Δεν του το έδωσα γιατί κάτι μου έλεγε μέσα μου να του το αρνηθώ! Το όχι δεν τον “βόλεψε” και πήγε και ζήτησε από την πεθερά μου και γιαγιά του, το αυτοκίνητο του παππού του, που ήταν αραγμένο σε γκαράζ. Ήταν εγκαταλειμμένο και σε ακινησία (άρα και ασυντήρητο) επειδή ο πεθερός μου ήταν κατάκοιτος, τουλάχιστον για ενάμιση χρόνο. Η γιαγιά που του είχε αδυναμία, χωρίς να με ρωτήσει, του έδωσε τα κλειδιά, όπως έδωσε επίσης τα κλειδιά του εξοχικού σπιτιού. Το έμαθα εκ των υστέρων και είχα μεγάλο άγχος και στεναχώρια.

16/01/2007
Την επόμενη μέρα, το πρωί αυτής της αποφράδας μέρας, ένα τηλέφωνο μαύρισε την ζωή μου! “Μαμά έγινε ατύχημα! ΄Ολοι είμαστε καλά, αλλά δεν βρίσκουμε την ΄Αννα”
Περιοχή Αλθέα στην Αγία Μαρίνα στο Λαγονήσι στο ρεύμα προς Αθήνα. Στην επιστροφή τους, το αυτοκίνητο για κάποιους λόγους σε μια στροφή, είχε κοπεί στα δύο. Το μισό πεσμένο πέντε μέτρα περίπου στην υπόγεια διάβαση και το άλλο μισό πάνω στην λεωφόρο Σουνίου. Τα τέσσερα παιδιά εκτοξεύτηκαν στα χωράφια, σηκώθηκαν και δεν είχαν ούτε μια γρατζουνά. Έψαχναν όλα τους την Άννα. Όμως η Αννούλα μου 24 ετών, ο άγγελός μου, δεν ήταν τόσο τυχερή. Την είχε πλακώσει το αυτοκίνητο στα τσιμέντα της υπόγειας διάβασης και γι αυτό δεν την έβρισκαν. Στο νοσοκομείο διαπιστώθηκε ο θάνατος της!

Ναι, δυστυχώς οδηγούσε ο γιός μου και αδελφός της. Από τότε η ζωή μας άλλαξε. Ο σύζυγός μου και πατέρας τους 52 ετών τότε, έφυγε από την ζωή ύστερα από δυο χρόνια, μέσα στον καημό και την πίκρα. Έμεινα μόνη μου να παλεύω με τις φριχτές συνέπειες της θλιβερής μας απώλειας. Όχι, δεν θα σας πω τι έχω ακούσει ή τι έχω ζήσει. Δεν θα αναφερθώ καν στο πως το αντιμετωπίζουμε και πόσα τραύματα και πληγές μας έχει αφήσει αυτός ο θάνατος. Ούτε το πόσο πολύ μας έχει επηρεάσει αυτό το θλιβερό και τραγικό γεγονός, σαν οικογένεια μέχρι σήμερα.

Μήπως έπρεπε να πάρω το όπλο και να εκτελέσω την πεθερά μου, που έδωσε το ασυντήρητο αυτοκίνητο στο νεαρό παιδί μου ή να σκοτώσω τον γιο μου, που μέχρι και σήμερα 19 χρόνια μετά, δεν έχει συνέλθει ποτέ και έχει ψυχολογικά και άλλα θέματα? Η ‘Αννα ήταν η αδυναμία του, η αγαπημένη του αδελφή, το άλλο του μισό, το κολλητάρι του. Αν έκανα κάποιο κακό, αν έπαιρνα εκδίκηση, θα έφερνα πίσω την κόρη μου?

Δεν έκανα τίποτε λοιπόν! Κουβέντα δεν είπα ποτέ! ‘Αχνα δεν έβγαλα… Ούτε καν εξηγήσεις δεν ζήτησα! Μόνο κρυφό πόνο έχω έως και σήμερα. Έθαψα τα “γιατί” μου μαζί με την Άννα μου. ‘Ενας πόνος βουβός, σιωπηλός με κατέχει, που δεν θα φύγει ποτέ. Μου σκίζει την καρδιά σαν μαχαίρι χωμένο στα σωθικά μου. Τίποτε δεν θα ήταν το ίδιο πια! Όμως έπρεπε να σηκώσω το κεφάλι, να σταθώ στα πόδια μου και να στηρίξω τα άλλα δυο μου παιδιά, που ήταν σε πλήρη κατάρρευση. Αν δεν το έκανα, θα τα έχανα και αυτά!
Έτσι μέσα στα χρόνια έκανα κουράγιο, έπαιξα θέατρο, ντύθηκα, γέλασα και έκανα πράγματα που για τον κόσμο, μια χαροκαμένη μητέρα όπως εγώ, ίσως να μην δικαιολογούνται. Δεν με ενδιαφέρει ο κόσμος!!! Έπρεπε! Έπρεπε πάση θυσία να τα προστατεύσω από την καταστροφή και αυτό κάνω ακόμα!

Μέχρι σήμερα αυτός ο άδικος θάνατος πλανάται πάνω από τα κεφάλια μας, όμως το μίσος και η εκδίκηση δεν είχε και δεν έχει θέση στη ζωή μου. Αγάπη έχω μόνο και κατανόηση. Δέχτηκα απλά και στωικά την μοίρα μας και το πεπρωμένο της ‘Αννας μου. Έμαθα μόνη μου να διαχειρίζομαι τα δάκρυα, το πένθος και την θλίψη.
Η συγχώρεση με απελευθέρωσε! Είναι αυτή που μέχρι σήμερα μου έχει δώσει δύναμη να παλέψω με την κατάθλιψη, με τα πάντα που προέκυψαν και τους πάντες που μπήκαν στη ζωή μας, όχι πάντα για καλό. Έκανα την καρδιά μου πέτρα για τους επιζώντες και νιώθω ότι η Αννούλα μου είναι στο πλευρό μου, στο κάθε μου βήμα, στην κάθε μου σκέψη! Έχω την πεποίθηση πως ίσως κάποτε την συναντήσω!

Να είστε όλοι καλά! Να προσέχετε και να αγαπάτε τους ανθρώπους σας! Μην ξεχνάτε πως η ζωή παίζει άσχημα παιχνίδια! Μας έχει χαριστεί, αλλά δεν είναι δεδομένη! Να μην κρατάτε κακία! Να συγχωράτε! Είμαστε άνθρωποι και κάνουμε λάθη. Δεν είμαστε τέρατα να ζητάμε αίμα!

Ευχαριστώ που με διαβάσατε! 🙏

Κρήτη #δολοφονία

*…για τη ‘Αννα μου 💖🦋🌾🕊️🥀🎋💔