Μέσα σε βαρύ πένθος και με αμέτρητα αναπάντητα «γιατί», συγγενείς, φίλοι και τοπικές κοινωνίες αποχαιρέτισαν τρεις από τις πέντε εργαζόμενες που έχασαν τη ζωή τους στην πυρκαγιά που ξέσπασε στις εγκαταστάσεις της μπισκοτοβιομηχανίας «Βιολάντα» στα Τρίκαλα.
Σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης τελέστηκαν οι κηδείες της Σταυρούλας Μπουκοβάλα, της Αναστασίας Νάσιου και της Αγάπης Μπουνόβα, με πλήθος κόσμου να δίνει το «παρών» για να σταθεί δίπλα στις οικογένειές τους.
Πρώτη οδηγήθηκε στην τελευταία της κατοικία η Σταυρούλα Μπουκοβάλα, στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου στο Προάστιο Καρδίτσας. Το χωριό στο οποίο ζούσε η μητέρα τριών παιδιών βρέθηκε σύσσωμο στην εκκλησία, σε μια σιωπηλή ένδειξη συμπαράστασης και σεβασμού.
Λίγο αργότερα, στο Γρίζανο Τρικάλων, συγγενείς και φίλοι αποχαιρέτισαν την Αναστασία Νάσιου. Η 56χρονη είχε επιστρέψει από τη Γερμανία πριν από έξι μήνες και, όπως ανέφεραν συγγενικά της πρόσωπα στο protothema.gr, εργαζόταν στο εργοστάσιο προκειμένου να συμπληρώσει ένσημα. Πίσω της άφησε τρία παιδιά.
Μία ώρα μετά, στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου στο Μεγαλοχώρι Τρικάλων, τελέστηκε η κηδεία της Αγάπης Μπουνόβα. Κατά τη διάρκεια του επικήδειου λόγου, ο γιος της μίλησε με λόγια που προκάλεσαν ρίγη συγκίνησης, τονίζοντας πως «δεν ήταν ατύχημα, όπως συχνά λέγεται για να κλείνουν γρήγορα οι πληγές. Ήταν αποτέλεσμα αμέλειας, αδιαφορίας και πράξεων που δεν έγιναν όπως έπρεπε».
Συνεχίζοντας, ανέφερε:
«Η Αγάπη Μπουνόβα δεν έφυγε απλώς, της στέρησαν τη ζωή. Τη δική της των τεσσάρων συναδέλφων της. Όμως, όσο άδικος και αν ήταν ο τρόπος που έφυγε, η Αγάπη δεν έσβησε, δεν μπορεί να σβήσει ότι ζει μέσα μας. Σήμερα, δεν βρισκόμαστε εδώ μόνο για να πενθήσουμε, βρισκόμαστε για να την ευχαριστήσουμε. Να την ευχαριστήσουμε για όσα μας έδωσε, για την αγάπη που μας δίδαξε χωρίς λόγια, για το παράδειγμα μιας γυναίκας που στάθηκε όρθια, αγάπησε βαθιά, ήταν παρούσα. Ήταν παρούσα στις ζωές των παιδιών της, στον άνθρωπο που στάθηκε δίπλα της και στο εγγόνι της που θα μεγαλώσει με το όνομά της σαν ευλογία και με την ιστορία της γιαγιάς της σαν δύναμη».
Ο επικήδειος ολοκληρώθηκε με λόγια βαθιάς συναισθηματικής φόρτισης:
«Μαμά, σου πήραν άδικα τη ζωή αλλά δεν θα αφήσουμε να πάρουν τη μνήμη σου. Η αγάπη σου είναι ακόμα εδώ, ζει μέσα μας, ζει στα παιδιά σου, ζει στο εγγόνι σου που θα μεγαλώσει γνωρίζοντας ότι είχε μια γιαγιά που την αγαπούσε απέραντα ακόμα και αν δεν προλάβατε όσα θα έπρεπε. Θα μιλάμε για εσένα, θα σε θυμόμαστε, θα αγαπάμε όπως μας έμαθες και θα προσέχουμε ο ένας τον άλλο. Δεν θα σε ξεχάσουμε, θα σε κουβαλάμε στις πράξεις μας, στις αποφάσεις μας, στον τρόπο που αγαπάμε τους ανθρώπους μας. Σε αποχαιρετούμε χωρίς να σε βλέπουμε αλλά σε νιώθουμε παντού. Καλό σου ταξίδι μαμά. Ο Θεός ας αναπαύσει την ψυχή σου. Η φωτιά δεν μπόρεσε να κάψει αυτό που ήσουν γιατί η αγάπη η δική σου δεν καίγεται. Η αγάπη η δική σου μένει για πάντα ζωντανή».
