Αιχμηρή και βαθιά πολιτική είναι η τοποθέτηση της Μαρία Καρυστιανού, η οποία σε εκτενή συνέντευξή της στο περιοδικό Down Town της Κύπρου ασκεί σφοδρή κριτική στο πολιτικό σύστημα, δηλώνοντας ξεκάθαρα ότι δεν πιστεύει πως μπορεί να δώσει ουσιαστικές λύσεις.
Η ίδια ξεκαθαρίζει ότι δεν ξεκίνησε αυτή τη διαδρομή με πολιτικές φιλοδοξίες, αλλά από την ανάγκη να διεκδικήσει δικαίωση για την κόρη της, Μάρθη, η οποία έχασε τη ζωή της στο σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τέμπη. Όπως εξομολογείται, μέχρι και την τελευταία στιγμή ήλπιζε πως είχε γίνει κάποιο λάθος και πως το παιδί της ήταν ζωντανό.
Αναφερόμενη στο κίνημα πολιτών που έχει αρχίσει να διαμορφώνεται, η Μαρία Καρυστιανού εξηγεί τους λόγους που την ώθησαν να προχωρήσει σε αυτή τη δημόσια σύγκρουση με το σύστημα:
«Το κάνω, γιατί θέλω να δικαιωθεί η κόρη μου. Το κάνω, για να μην έχω τύψεις ότι δεν αντιμετώπισα αυτό το σάπιο σύστημα, στο οποίο και εγώ, όπως και οι περισσότεροι, συμμετείχαμε με την ανοχή μας. Δεν θέλω, λοιπόν, αυτό το σάπιο σύστημα να το βιώσει και το άλλο μου παιδί! Δεν το δέχομαι!»
Στη συνέντευξή της, υποστηρίζει ακόμη ότι η κυβέρνηση στράφηκε εναντίον της, προκαλώντας κλίμα κατακραυγής, ενώ εκτιμά ότι η στάση αυτή εξυπηρετεί και την αντιπολίτευση. Παράλληλα, εκφράζει την πεποίθηση ότι η εκτελεστική εξουσία ασκεί πλήρη έλεγχο στη Δικαιοσύνη.
Χαρακτηρίζει τις μαζικές συγκεντρώσεις για τα Τέμπη ως «μια επανάσταση της κοινωνίας απέναντι στη διαφθορά» και τονίζει πως ο προσωπικός της πόνος δεν την λύγισε, αλλά μετατράπηκε σε κινητήρια δύναμη.
Ο πόνος, το πένθος και η νέα πραγματικότητα
Απαντώντας σε ερώτηση για το πώς βιώνει τις γιορτινές ημέρες, περιγράφει μια πραγματικότητα βαθιά επώδυνη:
«Οι μέρες των γιορτών είναι πάρα πολύ δύσκολες. Είναι η πιο δύσκολη περίοδος, κάτι που -το καταλαβαίνω- έρχεται σε μεγάλη αντίθεση με το “φυσιολογικό”. Αλλά είναι κάτι με το οποίο έχω συμβιβαστεί: Ξέρω πως θα περάσω το υπόλοιπο της ζωής μου με αυτό τον τρόπο, απλώς προσπαθώ να μην με εξαντλεί πλήρως. Το βιώνω, αλλά με την αξιοπρέπεια και το σθένος που πρέπει να το βιώσω.»
Στο ερώτημα αν μπορεί κανείς να «συμβιβαστεί» με το πένθος, απαντά:
«Πιστεύω πως ναι. Με την έννοια ότι αυτή είναι μία καινούργια κατάσταση και η νέα τροχιά που έχει πάρει η ζωή μας. (…) Εμείς, έχουμε χάσει ένα κομμάτι της ψυχής μας, ένα κομμάτι μέσα μας λείπει – γι’ αυτό και δεν θα είμαστε ποτέ ολόκληροι. (…) είμαι εντάξει μ’ αυτό τον πόνο.»
Εξηγώντας πώς καταφέρνει να αντέξει, προσθέτει:
«Γιατί κι αυτά είναι δικά της. Κι ο πόνος που νιώθω, είναι κι αυτό κάτι δικό της. Και, ξέρετε, πρέπει να έχω και κάτι δικό της στη ζωή μου.»
«Δεν αισθάνομαι σύμβολο»
Τέλος, αναφερόμενη στον χαρακτηρισμό «σύμβολο», που της αποδίδουν πολλοί πολίτες λόγω της ιδιότητάς της ως προέδρου του Σύλλογος Πληγέντων Δυστυχήματος Τέμπη 2023, δηλώνει πως δεν μπορεί να ταυτιστεί με αυτόν τον ρόλο.
Όπως λέει, η ανταπόκριση του κόσμου δεν αφορά μόνο τη συμπαράσταση σε μια μητέρα που έχασε το παιδί της, αλλά την αναγνώριση ενός ευρύτερου αγώνα ενός πολίτη απέναντι στη διαφθορά και το βαθύ κράτος — κάτι που, όπως σημειώνει, εξηγεί και τον έντονο κοινωνικό αντίκτυπο της προσπάθειας αυτής.
