Στις 26 Ιανουαρίου 1977, ο ελληνικός κινηματογράφος έχασε έναν από τους μεγαλύτερους πρωτοπόρους του: τον Φιλοποίμην Φίνο, ιδρυτή της θρυλικής Finos Film και παραγωγό που διαμόρφωσε την εποχή του “χρυσού” ελληνικού σινεμά. Γεννημένος την 1η Σεπτεμβρίου 1908 στην Κάτω Τιθορέα Λοκρίδας Φθιώτιδας, ο Φίνος προερχόταν από οικογένεια γιατρού και σπούδασε Νομικά στην Αθήνα, αλλά ποτέ δεν άσκησε το επάγγελμα. Από παιδί, το πάθος του για τον κινηματογράφο τον οδήγησε να πουλήσει όλη του την περιουσία το 1939 για να ιδρύσει τα “Ελληνικά Κινηματογραφικά Στούντιο” στο Καλαμάκι. Η πρώτη και μοναδική του σκηνοθετική απόπειρα ήρθε το 1940 με την ταινία “Το Τραγούδι του Χωρισμού”, πρωταγωνιστώντας τον Λάμπρο Κωνσταντάρα και τη Λήδα Μιράντα.
Τα χρόνια της Κατοχής ήταν εφιαλτικά για τον Φίνο: Οι Γερμανοί εκτέλεσαν τον πατέρα του, ο ίδιος συνελήφθη, ενώ ο εξοπλισμός του λεηλατήθηκε και τα “Επίκαιρα” που γύριζε κατασχέθηκαν. Παρά τις αντιξοότητες, δεν τα παράτησε. Το 1943 ίδρυσε τη Finos Film αρχικά στην οδό Στουρνάρα, και το 1957 τη μετέφερε οριστικά στην οδό Χίου 53. Το 1964 εισήγαγε τον πρώτο ελληνικό στερεοφωνικό ήχο με την ταινία “Κορίτσια για Φίλημα”, που προβλήθηκε στερεοφωνικά μόνο στο Αττικόν, την μοναδική αίθουσα με κατάλληλη υποδομή. Το 1971 εγκαινίασε στην Παιανία τα μεγαλύτερα κινηματογραφικά στούντιο των Βαλκανίων, σηματοδοτώντας την κορύφωση της καριέρας του.
Με 175 ταινίες στο ενεργητικό του, ο Φίνος παρήγαγε κλασικά αριστουργήματα που σημάδεψαν γενιές, όπως “Η Αγνή του Λιμανιού” (1952), “Η Αλίκη στο Ναυτικό” (1961), “Μανταλένα” (1960), “Οι Κυρίες της Αυλής” (1966), “Στεφανία” (1966), “Λατέρνα, Φτώχεια και Γαρύφαλλο” (1957) και “Η Θεία από το Σικάγο” (1957). Συνεργάστηκε με θρύλους όπως η Αλίκη Βουγιουκλάκη, η Ζωή Λάσκαρη, η Ρένα Βλαχοπούλου, ο Αλέκος Αλεξανδράκης, η Μάρθα Καραγιάννη, η Τζένη Καρέζη, ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ, ο Ντίνος Ηλιόπουλος και η Γεωργία Βασιλειάδου. Έδωσε ώθηση στην καριέρα της Ειρήνης Παπά, αλλά αρνήθηκε να συνεργαστεί με τη Μελίνα Μερκούρη λόγω του “μεγάλου στόματός” της, χάνοντας την ευκαιρία για διεθνή επέκταση με το “Ποτέ την Κυριακή” (1960).
Η τελευταία του παραγωγή, “Ο Κυρ-Γιώργης Εκπαιδεύεται” (1977) με τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη, σήμανε το τέλος της ήδη χρεωκοπημένης Finos Film. Ο Φίνος, γνωστός ως “πατέρας” του ελληνικού κινηματογράφου, αρνήθηκε πεισματικά να ασχοληθεί με την τηλεόραση, που του προκαλούσε αποστροφή. Σήμερα, 47 χρόνια μετά τον θάνατό του, το έργο του παραμένει ζωντανό, υπενθυμίζοντας μια εποχή αθωότητας και δημιουργικότητας στο ελληνικό σινεμά. Η κληρονομιά του συνεχίζει να εμπνέει, αποδεικνύοντας πώς ένα όραμα μπορεί να αλλάξει μια ολόκληρη βιομηχανία.
