Ξέρεις εκείνη τη στιγμή που γελάς με τον εαυτό σου και ταυτοχρόνως νιώθεις περήφανος; Ε, αυτό ακριβώς. Οι Έλληνες έχουμε κάτι συνήθειες που για μας είναι «φυσιολογικές», αλλά αν τις δει ξένος, θα νομίζει ότι βγήκαμε από ταινία του Φίνου. Ιδού 10 από αυτά – με αγάπη και αυτοσαρκασμό.
1. Λέμε «ερχόμαστε» και φεύγουμε μετά από 45 λεπτά
«Φεύγουμε, ερχόμαστε!» φωνάζεις στην παρέα. Μετά: καφές, τσιγάρο, «άσε να πούμε και τα νέα της θείας», «να δούμε και το βίντεο από το βαφτίσι». Μισή ώρα μετά, ακόμα είμαστε στο τραπέζι. Και όταν φεύγουμε, χαιρετάμε σαν να μην ξαναδούμε ποτέ.
2. Έχουμε πάντα ένα μπουκάλι ούζο “για τους επισκέπτες”
Δεν πίνουμε ούζο. Το έχουμε. Στο ντουλάπι, πίσω από τα μακαρόνια, δίπλα στο λάδι του ’98. «Για ώρα ανάγκης». Ποτέ δεν ανοίγει. Μέχρι που έρχεται ο θείος από την Αμερική και το ανοίγουμε… το 2035.
3. Λέμε «θα ρίξει νερό ο Θεός» αντί για «θα βρέξει»
Κανείς δεν λέει «βρέχει». Λέμε «ο Θεός ρίχνει νερό», «άνοιξαν οι ουρανοί», «μας έπιασε η μπόρα». Σαν να περιμένουμε προσωπική βροχή από τον Δία. Και μετά παραπονιόμαστε που «δεν προβλέπουν τίποτα οι μετεωρολόγοι».
4. Κόβουμε το κρεμμύδι με το μαχαίρι και το κρατάμε στο χέρι
Δεν χρειαζόμαστε ξύλο κοπής. Είμαστε multitasking: κόβουμε, μιλάμε στο τηλέφωνο, διώχνουμε τη γάτα, σκουπίζουμε τα δάκρυα. Και το κρεμμύδι; Στο χέρι. Σαν σπαθί σαμουράι.
5. Βάζουμε το φαγητό σε ταπεράκια για να φύγουν οι καλεσμένοι
«Πάρτε και λίγο φαγητό μαζί σας!» – η φράση που ακούγεται σε κάθε ελληνικό σπίτι μετά το τραπέζι. Και δεν είναι ευγένεια. Είναι στρατηγική. Για να μην μείνει τίποτα και να μην ξαναμαγειρέψουμε αύριο.
6. Απαντάμε «καλά» σε κάθε «τι κάνεις;» – ακόμα κι αν πεθαίνουμε
«Τι κάνεις;»
«Καλά.»
(Μέσα: χρέη, γρίπη, ο σκύλος έφαγε το τηλεκοντρόλ.)
Αλλά ποτέ δεν θα πούμε «άσχημα». Είναι σαν να σπάμε τον κώδικα τιμής.
7. Έχουμε πάντα ένα «καλό» σερβίτσιο που δεν το χρησιμοποιούμε ποτέ
Εκείνο το σετ πορσελάνης με τα χρυσά λουλούδια. «Για ειδικές περιστάσεις». Ποτέ δεν έρχεται η περίσταση. Μένει στο ντουλάπι, δίπλα στο ούζο. Και τα καθημερινά; Πλαστικά από το σούπερ μάρκετ.
8. Χρησιμοποιούμε το «ρε» σαν κόμμα, τελεία και θαυμαστικό
«Πάμε ρε, τι κάθεσαι ρε, έλα ρε, μην αργείς ρε, είσαι καλά ρε;»
Χωρίς το «ρε», η πρόταση δεν στέκει. Είναι η ελληνική εκδοχή του emoji.
9. Πάμε για «ένα καφεδάκι» και γυρνάμε μετά από 4 ώρες
«Θα κατέβω για έναν καφέ.»
Τέσσερις ώρες μετά: έχεις πιει 3 φραπέ, έχεις λύσει τα προβλήματα του κόσμου, έχεις δει φωτογραφίες από το ταξίδι της ξαδέρφης στη Σαντορίνη και έχεις κλείσει τραπέζι για το Σάββατο.
10. Λέμε «θα σε πάρω τηλέφωνο» και δεν παίρνουμε ποτέ
«Θα σε πάρω να κανονίσουμε.»
Μετά: silence.
Αλλά δεν είναι κακία. Είναι ελληνική χρονοκαθυστέρηση. Το «θα» σημαίνει «κάποτε, ίσως, αν θυμηθώ, αν δεν βρέχει, αν δεν έχει ποδόσφαιρο».
