Δεν είναι μια ανάρτηση οργής. Είναι μια κατάθεση ψυχής.
Ο Νίκος Πλακιάς, πατέρας των δίδυμων φοιτητριών που χάθηκαν στο δυστύχημα των Τεμπών, επέλεξε να μιλήσει όχι για εκδίκηση, αλλά για το αβάσταχτο βάρος της αναμονής.
Το «δώρο» για τη γιορτή του δεν είναι λόγια παρηγοριάς ούτε ευχές. Είναι 1.267 σελίδες. Σελίδες ενός κατηγορητηρίου και μιας δίκης που έχει οριστεί για τον Μάρτιο του 2026. Τρία χρόνια μετά. Τρία χρόνια σιωπής, αναβολών, καθημερινότητας που για κάποιους συνεχίζεται κανονικά.
Οι κατηγορούμενοι, όπως σημειώνει, ζουν ελεύθεροι, κάνουν γιορτές, επιστρέφουν στα σπίτια τους. Και την ίδια στιγμή, εκείνοι οι γονείς που έβαλαν τα παιδιά τους σε ένα τρένο για να πάνε να σπουδάσουν, δεν γνωρίζουν πια τι σημαίνει ανεμελιά.
Δεν ζητά «χρόνια πολλά». Δεν ζητά ευχές. Ζητά κάτι πολύ πιο δύσκολο: τη δύναμη να σηκώνονται κάθε πρωί και να συνεχίζουν κάτι που δεν συνεχίζεται· απλώς συνηθίζεται. Μια ζωή χωρίς τα παιδιά τους.
Τα λόγια του δεν απευθύνονται μόνο στη Δικαιοσύνη. Απευθύνονται σε όλους μας. Ως υπενθύμιση ότι πίσω από αριθμούς, φακέλους και ημερομηνίες, υπάρχουν άνθρωποι που δεν θα κάνουν ποτέ ξανά γιορτές με τον ίδιο τρόπο.
Αυτό δεν είναι ανάρτηση. Είναι μαρτυρία. Και δεν πρέπει να ξεχαστεί.
Αναλυτικά όσα έγραψε ο Νίκος Πλακιάς στο Χ:
Αυτό είναι το δώρο για την γιορτή μου και για τις γιορτές που έρχονται. 1267 σελίδες με το κατηγορητήριο και τους μάρτυρες ενόψει της δίκης τον Μάρτιο του 2026 . Όμως όλοι όσοι είναι κατηγορούμενοι τρία χρόνια μετά συνεχίζουν την ζωή τους και θα κάνουν γιορτές σαν να μην τρέχει τίποτα μιας και είναι όλοι στα σπίτια τους. Εμείς επειδή βάλαμε τα παιδιά μας στο Τρένο για να πάνε να συνεχίσουν τις σπουδές τους δεν ξέρουμε πλέον τι είναι να είσαι ανέμελος και να συνεχίζεις την ζωή σου. Τι χρόνια πολλά να μου πείτε και τι ευχές να μου δώσετε ; Πείτε μόνο να προσπαθήσουμε να σηκωνόμαστε κάθε πρωί και να συνεχίσουμε κάτι το οποίο πλέον δεν συνεχίζεται αλλά συνηθίζεται.