Στην κοιλάδα McMurdo Dry Valleys της Ανταρκτικής, ο παγετώνας Τέιλορ καταλήγει σε μια λίμνη, τη λίμνη Μπόνεϊ. Από το μέτωπο του πάγου ξεχύνεται κατά διαστήματα νερό με έντονο κόκκινο χρώμα, που έχει αφήσει στον πάγο μια κηλίδα σαν αίμα. Το φαινόμενο λέγεται Blood Falls, «Καταρράκτης του Αίματος».
Μια ανακάλυψη του 1911
Η πρώτη καταγραφή αποδίδεται στον Αυστραλό γεωλόγο Γκρίφιθ Τέιλορ, που εξερεύνησε την περιοχή το 1911. Ο παγετώνας φέρει το όνομά του. Η πρώτη υπόθεση ήταν ότι το χρώμα οφείλεται σε φύκια. Αυτό δεν επιβεβαιώθηκε. Σύμφωνα με τις μελέτες των τελευταίων δεκαετιών, το κόκκινο προέρχεται από τον σίδηρο: το υγρό που βγαίνει από τον πάγο περιέχει διαλυμένο σίδηρο, και μόλις έρθει σε επαφή με το οξυγόνο της ατμόσφαιρας οξειδώνεται και παίρνει το κόκκινο χρώμα της σκουριάς.
Μια υπόγεια άλμη
Το υγρό είναι άλμη, δηλαδή πολύ αλμυρό νερό, που παραμένει υγρό σε χαμηλές θερμοκρασίες. Σύμφωνα με μελέτες που αναφέρονται από ερευνητές, η άλμη αυτή συνδέεται με ένα δίκτυο που βρίσκεται κάτω και μέσα στον παγετώνα. Το 2015 μια ερευνητική ομάδα με επικεφαλής την Τζιλ Μικούτσκι χρησιμοποίησε ηλεκτρομαγνητικό αισθητήρα από αέρος και εντόπισε άλμη στη βάση του παγετώνα. Η ίδια έρευνα έδειξε ότι υπόγεια νερά αλμυρού χαρακτήρα εκτείνονται κάτω από μεγάλο μέρος της κοιλάδας και ότι το δίκτυο συνδέει τις διάσπαρτες λίμνες της. Το 2017 η μελέτη του Μπάτζλι και συνεργατών, με ραντάρ, χαρτογράφησε μια ζώνη άλμης μέσα στον πάγο, ανάντη του καταρράκτη.
Η πιο διαδεδομένη εξήγηση για την προέλευση της άλμης είναι ότι πρόκειται για θαλασσινό νερό. Σύμφωνα με παλαιότερη γεωχημική έρευνα, η θάλασσα πλημμύρισε την κοιλάδα σε θερμές περιόδους και το νερό αποκλείστηκε κάτω από τον πάγο όταν υποχώρησε η στάθμη. Ο παγετώνας πάνω του προχώρησε αργότερα. Η απελευθέρωση της άλμης γίνεται κατά εκρήξεις και όχι συνεχώς, και μελέτη στο περιοδικό Antarctic Science συνδέει τα επεισόδια με μεταβολές στην πίεση του πάγου.
Ζωή χωρίς φως
Στην άλμη βρέθηκαν μικροοργανισμοί. Η ομάδα της Μικούτσκι υποστηρίζει ότι δεν ζουν από το φως του ήλιου, αλλά αντλούν ενέργεια από χημικές ενώσεις των πετρωμάτων, μια διαδικασία που λέγεται χημειολιθοαυτοτροφία. Σύμφωνα με την ίδια ομάδα, οι μικροοργανισμοί μπορεί να έχουν παραμείνει απομονωμένοι τουλάχιστον 1,5 εκατομμύριο χρόνια, από τότε που ο παγετώνας Τέιλορ προχώρησε για τελευταία φορά.
Αυτός είναι και ο λόγος που ο Καταρράκτης του Αίματος ενδιαφέρει τους επιστήμονες που εξετάζουν αν υπάρχει ζωή σε σκοτεινά, παγωμένα περιβάλλοντα. Πρόκειται όμως για υπόθεση και όχι για συμπέρασμα. Αυτό που έχει επιβεβαιωθεί είναι ότι υπάρχει ζωή κάτω από έναν παγετώνα, σε νερό χωρίς φως.
