Η άγνωστη ιστορία του Ηλία Κόκκινου και το σαμποτάζ που έσωσε τη Λαμία
Δεν γεννήθηκε Έλληνας. Δεν μιλούσε τη γλώσσα από παιδί. Κι όμως, όταν ήρθε η στιγμή της επιλογής, στάθηκε εκεί όπου στάθηκαν οι γενναίοι.
Ο Ηλίας Κόκκινος — ή Γιόζεφ Μπλέχινγκερ, όπως ήταν το όνομά του — ήταν ένας από εκείνους τους ανθρώπους που η Ιστορία δεν φωνάζει το όνομά τους, αλλά της το ψιθυρίζουν οι πράξεις.
Γεννημένος το 1911 στη Σουδητία της τότε Αυστροουγγαρίας, με αυστριακό πατέρα και τσέχα μητέρα, κουβαλούσε ήδη μέσα του μια πολυεθνική ταυτότητα. Οι δεσμοί του με την Ελλάδα, ωστόσο, προϋπήρχαν: ένας προπάππους του καταγόταν από την Πάτρα. Ίσως γι’ αυτό, όταν ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος τον έφερε ως επιστρατευμένο στην Ελλάδα, η χώρα αυτή δεν του φάνηκε ποτέ ξένη.
Υπηρετώντας στους σιδηροδρόμους κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής, στη γραμμή Λιανοκλαδίου – Στυλίδας, ο Γιόζεφ βρέθηκε σε κομβικό σημείο. Είχε δει από κοντά τη φρίκη του πολέμου στην Πολωνία και ήξερε πια ότι η σιωπή είναι συνενοχή. Στη Λαμία, όμως, διάλεξε κάτι άλλο: την αντίσταση.
Με διακριτικότητα και ρίσκο, βοηθούσε κατοίκους της πόλης, περνώντας τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης μέσα από τις γερμανικές γραμμές. Προειδοποιούσε για μπλόκα, βοηθούσε κρατούμενους και συνεργαζόταν με το ΕΛΑΝ της περιοχής. Όχι ως ήρωας της βιτρίνας, αλλά ως άνθρωπος που ήξερε ότι κάθε μικρή πράξη μπορεί να σώσει μια ζωή.
Η κορυφαία στιγμή της δράσης του ήρθε τον Οκτώβριο του 1944. Λίγο πριν την αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων, πληροφορήθηκε πως είχαν τοποθετηθεί εκρηκτικά στο στρατόπεδο Τσαλτάκη, με στόχο την ανατίναξη πυρομαχικών και υποδομών. Ένα σχέδιο που θα άφηνε πίσω του χάος.
Χωρίς τυμπανοκρουσίες, με τη βοήθεια συνδέσμων και αντιστασιακών, κατάφερε να εισχωρήσει στο στρατόπεδο και να καταστρέψει τους μηχανισμούς πυροδότησης. Το σαμποτάζ πέτυχε. Η ανατίναξη δεν έγινε ποτέ. Η Λαμία σώθηκε από μια καταστροφή που λίγοι γνώριζαν ότι πλησίαζε.
Μετά τον πόλεμο, δεν έφυγε. Έμεινε. Παντρεύτηκε, έκανε οικογένεια, βαφτίστηκε χριστιανός ορθόδοξος και πήρε το όνομα Ηλίας Κόκκινος, προς τιμήν του πρώτου Λαμιώτη πεσόντα στο Αλβανικό μέτωπο. Αργότερα απέκτησε και επίσημα την ελληνική ιθαγένεια.
Ασχολήθηκε με τη διαφήμιση και τη βυζαντινή αγιογραφία, αφήνοντας το καλλιτεχνικό του αποτύπωμα σε εκκλησίες της Φθιώτιδας και αλλού. Τιμήθηκε από τον Δήμο Λαμίας και από αντιστασιακές οργανώσεις, όμως ο ίδιος προτίμησε πάντα τη χαμηλή φωνή.
Μιλούσε σε σχολεία, σε ραδιόφωνα, σε εφημερίδες — όχι για να δοξαστεί, αλλά για να θυμίσει. Και όταν τον ρωτούσαν ποιος ήταν τελικά, απαντούσε απλά:
«Δεν θέλω τίποτα. Δεν ζητάω τίποτα. Γράψτε πως είμαι Έλληνας δημοκράτης. Τίποτα άλλο».
Ο Ηλίας Κόκκινος έφυγε από τη ζωή το 1995, στη Λαμία. Μα άφησε πίσω του κάτι πιο δυνατό από μνημεία: την απόδειξη ότι η πατρίδα δεν είναι θέμα καταγωγής — είναι θέμα επιλογής.
Δείτε βίντεο που έχει ανεβάσει χρήστης στο utube για τον ήρωα:
