Η Δρ. Ασπασία Αλιγιζάκη στην εκπομπή Review (Ναυτεμπορική TV) με την Ιρένα Αργυρή αποκάλυψε πώς οι πρόσφατες συμφωνίες αλλάζουν για πάντα τη γεωπολιτική μας θέση
«Χωρίς ενέργεια δεν μπορείς ούτε να μαγειρέψεις, ούτε να πας στη δουλειά, ούτε να κινήσεις τον στρατό σου. Η ενέργεια είναι το οξυγόνο της σύγχρονης εποχής.»
Με αυτή την απλή αλλά ισχυρή εικόνα ξεκίνησε η Δρ. Ασπασία Αλιγιζάκη, διδάκτωρ Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Πειραιώς, την παρέμβασή της στην εκπομπή Review με την Ιρένα Αργυρή.
Η καθηγήτρια δεν περιορίστηκε σε γενικότητες. Εξήγησε με απόλυτη σαφήνεια γιατί οι υπογραφές με Chevron (16 Φεβρουαρίου 2026) και η ήδη ενεργή συνεργασία με ExxonMobil δεν είναι απλώς «επενδύσεις». Είναι προσήμανση της γεωπολιτικής αναβάθμισης της Ελλάδας.
Ο διπλός ρόλος που μας περιμένει
«Τα κράτη που είναι ταυτόχρονα παραγωγοί και διαμετακομιστικοί κόμβοι ενέργειας αποκτούν ασύγκριτο γεωπολιτικό βάρος», τόνισε. Η Ελλάδα, χάρη στις νέες συμφωνίες, μπορεί να αποκτήσει και τους δύο ρόλους ταυτόχρονα: να βγάζει το δικό της αέριο και να γίνει η γέφυρα που θα μεταφέρει ενέργεια από Ανατολική Μεσόγειο προς Ευρώπη.
Το παράδειγμα της Νορβηγίας που «δεν έχουμε ακούσει»
Η Αλιγιζάκη έκανε μια σύγκριση που κόβει την ανάσα:
«Η Νορβηγία μέχρι το 1970 ήταν μια φτωχή χώρα ψαράδων και αγροτών. Μετά τις πρώτες ανακαλύψεις και την έξυπνη διαχείριση, έγινε η δεύτερη μεγαλύτερη προμηθεύτρια φυσικού αερίου στην Ευρώπη μετά τη Ρωσία. Το κατάφερε χωρίς να γίνει προτεκτοράτο κανενός. Ακριβώς αυτό μπορεί να κάνει και η Ελλάδα.»
Η μεγάλη διαφορά με την Τουρκία
Εδώ η ανάλυση έγινε ακόμα πιο καυστική:
«Η Τουρκία σπεύδει να δείξει στους Αμερικανούς ότι είναι “ενεργειακά λειτουργική”. Υπέγραψε δύο MoU με ExxonMobil και Chevron. Αλλά αυτά είναι μόνο μνημόνια κατανόησης – γενικές δηλώσεις χωρίς συγκεκριμένα οικόπεδα, χωρίς χάρτες, χωρίς χρονοδιάγραμμα. Δεν είναι δεσμευτικές συμβάσεις όπως οι δικές μας.»
Η Ελλάδα, αντίθετα, προχωρά με πραγματικές συμβάσεις που φέρνουν άμεσα έρευνες και παραγωγή.
Το κρίσιμο ζήτημα: Δεν πρέπει να γίνουμε προτεκτοράτο
Η Δρ. Αλιγιζάκη έκλεισε με ένταση:
«Οι συμβάσεις πρέπει να είναι δομημένες έτσι ώστε η Ελλάδα να μην γίνει ποτέ προτεκτοράτο ξένων δυνάμεων. Πρέπει να προχωρήσουμε ως ανεξάρτητος παραγωγός και αναγκαίος διαμετακομιστικός κόμβος για την ενεργειακή ασφάλεια ολόκληρης της Ευρώπης.»
Το συμπέρασμα που μένει
Η Ελλάδα του 2026 δεν είναι πια η χώρα που περίμενε. Με τις νέες ενεργειακές συμφωνίες αποκτά για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες τον διπλό ρόλο που της αξίζει: παραγωγός και γέφυρα ενέργειας.
Όπως ακριβώς η Νορβηγία πέρασε από φτώχεια σε ευημερία και γεωπολιτική ισχύ χωρίς να χάσει την ανεξαρτησία της, έτσι και εμείς μπορούμε να κάνουμε το ίδιο – αρκεί να διατηρήσουμε τον έλεγχο και να παίξουμε στρατηγικά.
Η ανάλυση της Δρ. Ασπασίας Αλιγιζάκη δεν ήταν απλώς αισιόδοξη. Ήταν ρεαλιστική, τεκμηριωμένη και συναρπαστική. Μια υπενθύμιση ότι η ιστορία δεν γράφεται μόνο με όπλα, αλλά και με αγωγούς, πλατφόρμες και έξυπνες συμφωνίες.
Η Ελλάδα παίρνει επιτέλους τη θέση που της ανήκει στον ενεργειακό χάρτη της Ευρώπης.
Και αυτή τη φορά δεν είναι υπόσχεση. Είναι γεγονός που ξεκινάει αυτές τις μέρες
Δείτε τη συνέντευξη στο κανάλι της Ναυτεμπορικής στο YouTube:
