Με σιωπή βαριά και συγκίνηση βαθιά, ο κόσμος του ελληνικού πολιτισμού αποχαιρετά τον Χρήστο Πολίτη, έναν ηθοποιό που δεν υπήρξε απλώς γνωστός, αλλά οικείος. Έναν άνθρωπο που για δεκαετίες μπήκε στα σπίτια, στις μνήμες και στις ζωές μας, αφήνοντας πίσω του ένα αποτύπωμα ήθους, συνέπειας και αφοσίωσης στην τέχνη.
Ο Χρήστος Πολίτης έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 83 ετών. Τη δυσάρεστη είδηση γνωστοποίησε με ανάρτησή του στο Facebook ο συγγραφέας Μάνος Λαμπράκης, γράφοντας λιτά αλλά φορτισμένα:
«Ο Χρήστος Πολίτης δεν βρίσκεται πια ανάμεσά μας… 1942 – 2026», συνοδεύοντας τα λόγια με το τραγούδι My Way του Frank Sinatra — ένα τραγούδι που ταίριαζε απόλυτα σε έναν άνθρωπο που περπάτησε τον δρόμο του με τον δικό του τρόπο.
Για το ευρύ κοινό, ο Χρήστος Πολίτης θα είναι για πάντα ο «Γιάγκος Δράκος», ο πατριάρχης, μεγαλοεπιχειρηματίας και ισχυρή φιγούρα της θρυλικής σειράς Λάμψη του Νίκος Φώσκολος. Για 14 ολόκληρα χρόνια, μέσα από 3.457 επεισόδια — τη μακροβιότερη σειρά στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης — ο Πολίτης έδινε σάρκα και οστά σε έναν ρόλο που ξεπέρασε τα όρια της μυθοπλασίας και έγινε κομμάτι της συλλογικής μνήμης. Δεν ήταν απλώς ένας τηλεοπτικός χαρακτήρας· ήταν παρουσία καθημερινή, γνώριμη, σχεδόν οικογενειακή.
Όμως ο Χρήστος Πολίτης δεν χωρούσε σε έναν ρόλο.
Γεννημένος στο Ηράκλειο Κρήτης στις 27 Δεκεμβρίου 1942 ως Χρήστος Πιατουλάκης, απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου, υπηρέτησε το θέατρο με πάθος και συνέπεια από τα μέσα της δεκαετίας του ’60. Συμμετείχε σε περισσότερες από 45 θεατρικές παραγωγές, συνεργάστηκε με σπουδαίους δημιουργούς και στάθηκε στη σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, ερμηνεύοντας αρχαίο δράμα σε έργα του Αισχύλου, του Ευριπίδη και του Σοφοκλή, ταξιδεύοντας την ελληνική θεατρική παράδοση και εκτός συνόρων.
Ιδιαίτερη θέση στην πορεία του κατέχει το Απλό Θέατρο, του οποίου υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος. Ένας θίασος με όραμα, που υπηρέτησε τη θεατρική αποκέντρωση και σύστησε στο ελληνικό κοινό σημαντικά έργα του παγκόσμιου ρεπερτορίου, από τον Άρθουρ Μίλερ και τον Τενεσί Ουίλιαμς έως τον Τζο Όρτον. Εκεί, ο Χρήστος Πολίτης δεν ήταν μόνο ηθοποιός, αλλά εργάτης του πολιτισμού.
Στον κινηματογράφο άφησε επίσης το στίγμα του, με 18 ταινίες και μια σημαντική διάκριση: το Β’ Βραβείο Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για την ταινία Το κορίτσι του 17. Και ύστερα από δεκαετίες σιωπής, επέστρεψε το 2022, αποδεικνύοντας πως η αγάπη για την τέχνη δεν σβήνει ποτέ.
Υπήρξε ακόμη δάσκαλος, μεταδίδοντας τη γνώση του στις νεότερες γενιές, αλλά και ένας άνθρωπος με κοινωνικές και πολιτικές ανησυχίες, που τόλμησε — έστω και για λίγο — να δοκιμαστεί και στον δημόσιο βίο.
Σήμερα, καθώς η αυλαία πέφτει οριστικά, μένει η αίσθηση ότι δεν αποχαιρετούμε μόνο έναν ηθοποιό, αλλά μια ολόκληρη εποχή. Μένουν οι ρόλοι, οι σκηνές, οι φωνές, τα βλέμματα. Μένει η αξιοπρέπεια ενός ανθρώπου που υπηρέτησε την τέχνη χωρίς θόρυβο, αλλά με ουσία.
Καλό ταξίδι, Χρήστο Πολίτη.
Η «Λάμψη» σου δεν θα σβήσει
