Οι αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς, συμπεριλαμβανομένου του Ευριπίδη, συχνά αντιμετώπιζαν τα θέματα της υπερηφάνειας, της τιμωρίας και της ανθρώπινης μοίρας στα έργα τους.

Σε κάθε περίπτωση, η φράση αυτή εκφράζει μια ιδέα που υπογραμμίζει την πιθανότητα της τιμωρίας για όσους καυχιούνται για την καταγωγή και τα πλούτη τους, μια ιδέα που συχνά εμφανίζεται στην αρχαία ελληνική φιλοσοφία και λογοτεχνία.

Η ιδέα πίσω από αυτήν τη φράση είναι πιθανώς ότι η υπερβολική εγωκεντρικότητα ή αλαζονεία μπορεί να οδηγήσει σε αρνητικές συνέπειες ή να προκαλέσει αντιδράσεις από τους άλλους. Κατά κάποιον τρόπο, η πρόταση αναφέρεται στον κίνδυνο της υπερβολικής αυτο-επιβεβαίωσης και της αλαζονείας, της ύβρεως κατά τους αρχαίους προγόνους μας.

Ευριπίδης ήταν ένας αρχαίος Έλληνας τραγικός ποιητής του 5ου αιώνα π.Χ. Γεννήθηκε περίπου το 480 π.Χ. και πέθανε περίπου το 406 π.Χ. Αποτελεί ένας από τους τρεις μεγάλους τραγικούς του αρχαίου ελληνικού τραγικού θεάτρου, μαζί με τον Αισχύλο και τον Σοφοκλή.

Τα έργα του Ευριπίδη καταπιάνονται με θέματα όπως η ανθρώπινη μοίρα, η δικαιοσύνη, η πολιτική και οι θεοί. Ανάμεσα στα πιο γνωστά του έργα περιλαμβάνονται η “Μήδεια,” η “Ελένη” κα.

Ήταν σύγχρονος των σοφιστών και γι’ αυτόν τον λόγο άλλωστε πολλές από τις απόψεις τους είτε δεν τις δεχόταν είτε τις παραποιούσε σύμφωνα με την δική του σκέψη. Ο Ευριπίδης με τις τραγωδίες του προβληματίζει τους πάντες ακόμη και σήμερα. Η τραγωδία του Ελένη παρουσιάζει στοιχεία πρωτοφανή για την εποχή εκείνη καθώς ο Ευριπίδης δίνει λόγο σε ρόλους ως τότε “βουβούς”, όπως στο ρόλο του δούλου. Αρκετές φορές μέσα από τα έργα του αμφισβητεί τα πάντα, ακόμη και την ύπαρξη των θεών, χωρίς ωστόσο να είναι άθεος.

Οι τραγωδίες του Ευριπίδη συνδυάζουν ποιητική ομορφιά, φιλοσοφική συνεισφορά και δραματουργική ένταση, και έχουν επηρεάσει την ελληνική και παγκόσμια λογοτεχνία.

Από newsok.gr

Translate »