Ο άνθρωπος δεν θέλει πολλά για να είναι ευτυχισμένος. Φτάνει να έχει δυο τρεις φίλους να τον αγαπάνε πραγματικά και τόσα χρήματα για να μπορεί να τους κερνά

Η φράση αυτή ανήκει στον μεγάλο μας τραγουδιστή με τη θεϊκή φωνή Νίκο Ξυλούρη. Η φωνή του “σίγησε” σαν σήμερα, 8 Φεβρουαρίου 1980, νικημένος από τον καρκίνο, στα 44 του χρόνια

Ο Νίκος Ξυλούρης, ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες τραγουδιστές, έχει μιλήσει πολλές φορές για την ευτυχία και τον τρόπο που μπορούμε να την επιτύχουμε. Σύμφωνα με τον Ξυλούρη, ο άνθρωπος δεν χρειάζεται πολλά για να είναι ευτυχισμένος. Αρκεί να έχει δύο-τρεις φίλους που τον αγαπούν πραγματικά και λίγα χρήματα για να μπορεί να τους κερνά.

Ο Ξυλούρης επισημαίνει την αξία της απλότητας και της αλληλεγγύης στη ζωή μας. Σε μια εποχή όπου η κοινωνία είναι υπερβολικά υλιστική και επικεντρωμένη στην απόκτηση περισσότερων πραγμάτων, ο Ξυλούρης μας υπενθυμίζει ότι η αληθινή ευτυχία δεν κρύβεται στην περιουσία μας, αλλά στις σχέσεις μας με τους ανθρώπους που αγαπάμε.

Οι φίλοι είναι αυτοί που μας στηρίζουν στις δύσκολες στιγμές, μας δίνουν συμβουλές και μας κάνουν να γελάμε. Έχοντας μερικούς πραγματικούς φίλους στο πλευρό μας, νιώθουμε αγαπημένοι και εκτιμημένοι. Επίσης, ο Ξυλούρης αναφέρεται στη σημασία του να μπορούμε να μοιραζόμαστε την ευτυχία μας με τους φίλους μας, προσφέροντάς τους κάτι από τον εαυτό μας.

Συνοψίζοντας, ο Νίκος Ξυλούρης μας δίνει ένα σημαντικό μάθημα για την ευτυχία. Δεν χρειαζόμαστε πολλά για να είμαστε ευτυχισμένοι. Αρκεί να έχουμε αληθινούς φίλους και να μοιραζόμαστε μαζί τους τη χαρά μας. Ας επικεντρωθούμε στις σχέσεις μας και στον αληθινό πλούτο που μας προσφέρουν, αντί να αναζητούμε αδιακρίτως περισσότερα υλικά αγαθά.

Ο Νίκος Ξυλούρης γεννήθηκε το 1936, στο ορεινό χωριό Ανώγεια Μυλοποτάμου Ρεθύμνου της Κρήτης από οικογένεια με μουσική παράδοση και πολλούς λυράρηδες. Στα οχτώ του χρόνια, όταν οι Γερμανοί έκαψαν το χωριό του, ξεριζώθηκε από τον τόπο του μαζί με τους υπόλοιπους κατοίκους, οι οποίοι μεταφέρθηκαν σε χωριό της επαρχίας Μυλοποτάμου όπου παρέμειναν μέχρι και την απελευθέρωση της Κρήτης. Αδέλφια του είναι οι επίσης γνωστοί μουσικοί της κρητικής μουσικής, Αντώνης Ξυλούρης (Ψαραντώνης) και Γιάννης Ξυλούρης (Ψαρογιάννης).

Το 1969 ηχογράφησε με μεγάλη επιτυχία το δίσκο Ανυφαντού και λίγους μήνες αργότερα εμφανίστηκε και πάλι σε αθηναϊκό μουσικό κέντρο. Οι καταστάσεις, όμως, είχαν ωριμάσει πλέον και ο κόσμος τον υποστήριζε περισσότερο. Έτσι, μετακόμισε και πάλι στην Αθήνα. Εκεί γνώρισε τον ποιητή και σκηνοθέτη Ερρίκο Θαλασσινό, ο οποίος αποφάσισε να τον συστήσει στον Γιάννη Μαρκόπουλο και έτσι ξεκίνησε μια λαμπρή συνεργασία, με τον δίσκο Χρονικό και τα Ριζίτικα.

Στην ακμή της καριέρας του, τον Μάιο του 1979, ο Νίκος Ξυλούρης αντιλήφθηκε ότι έχει καρκίνο και πιο συγκεκριμένα όγκο στους πνεύμονες με μετάσταση στον εγκέφαλο. Μεταβαίνει στο «Μεμόριαλ» της Νέας Υόρκης για να χειρουργηθεί και επιστρέφει στην Αθήνα, μετά από αλλεπάλληλες επεμβάσεις, στις αρχές Αυγούστου. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου, σε «συναυλία αγάπης», που διοργανώνει για εκείνον ο Σταύρος Ξαρχάκος στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, με στόχο την κάλυψη των εξόδων της νοσηλείας του, 25.000 άνθρωποι τραγουδούν και προσεύχονται για να γίνει καλά. Τον Δεκέμβριο πηγαίνει για μία εβδομάδα στο «Μεμόριαλ», ωστόσο έχει εξανεμιστεί κάθε ελπίδα. Τελικά έχασε τη μάχη στο αντικαρκινικό νοσοκομείο Πειραιώς στις 8 Φεβρουαρίου 1980, σε ηλικία μόλις 43 χρονών.

Από newsok.gr

Translate »