Τα απανωτά χτυπήματα της μοίρας στη μεγάλη μας ηθοποιό και το άγνωστο γράμμα στον Ανδρέα Παπανδρέου, πριν φύγει από τη ζωή

Η ζωή της Έλλης Λαμπέτη και η καλλιτεχνική της πορεία ήταν γεμάτη δόξα, αντιφάσεις, παράδοξα, θρυλικούς έρωτες, χαμένες αγάπες, ανθρώπινες δοκιμασίες και κι ένα οδυνηρό μακρόσυρτο φινάλε. Η Έλλη Λαμπέτη πέθανε πρόωρα, πριν 40 χρόνια, στις 3 του Σεπτέμβρη του 1983, σε ηλικία μόλις 57 ετών, έπειτα από μακροχρόνια μάχη με τον καρκίνο – τη νόσο που σκότωσε και τις τρεις από τις τέσσερις αδελφές της!

Για τον πόνο που είχε πολλές φορές βιώσει στη ζωή της είχε γράψει:

“Ξέρω πως αν παραδεχτώ ότι πονάω θα με ρωτήσουν, πόσο…Τι απάντηση να δώσεις;

Με ποια μονάδα μέτρησης μετριέται ο ανθρώπινος πόνος;Με τι νούμερο;

Με το ένα, με το πέντε, με το δέκα; Τους λέω λοιπόν ότι δεν πονάω και ξεμπερδεύω.”

Και πράγματι η μεγάλη Ελληνίδα ηθοποιός με τα μελαγχολικά μάτια και την ερωτική φωνή είχε γνωρίσει συχνά τον πόνο. Ήταν όμως αγωνίστρια μέχρι τέλους.

Το άγνωστο γράμμα στον Ανδρέα Παπανδρέου

Ο Φρέντυ Γερμανός σε συνέντευξή του στην Εύη Κυριακοπούλου για την εκπομπή «Αντ’ αυτού» στην ΕΡΤ, είχε μιλήσει για μια αγαπημένη συνήθεια που είχε η Έλλη Λαμπέτη. Της άρεσε να στήνει στο μυαλό της γράμματα προς διαφορετικούς παραλήπτες κάθε φορά.

«Λοιπόν, η Έλλη είχε μια τάση να γράφει γράμματα στο μυαλό της μέσα, χωρίς να τα γράφει. Κάποια στιγμή έγραψε γράμμα στον Ανδρέα Παπανδρέου. Μου το διηγήθηκε. Ήταν το τελευταίο καλοκαίρι της ζωής της. Κάτι έκανε ο Ανδρέας, που δεν τον είχε ψηφίσει ποτέ της, που της άρεσε»., είχε αποκαλύψει ο Φρέντυ Γερμανός.

Και είπε στη συνέχεια τι έγραφε το περιβόητο γράμμα της Λαμπέτη στον Ανδρέα.

“Του γράφει: ”Αγαπητέ κύριε Παπανδρέου, κύριε Πρόεδρε. Δεν με ξέρετε. Είμαι συνάδελφος της Αλίκης Βουγιουκλάκη”. ”Στις τελευταίες εκλογές δεν σας ψήφισα, σας υπόσχομαι να σας ψηφίσω στις επόμενες. Εάν ο μη γένοιτο δεν πάρετε την ψήφο μου, θα φταίει η επάρατος νόσος”».

Το 1941, στις 25 Σεπτεμβρίου, η Λαμπέτη απορρίπτεται παμψηφεί από την αρμόδια επιτροπή της δραματικής σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Ανάλογη αρνητική αντιμετώπιση θα έχει και στην σχολή της Μαρίας Κοτοπούλη, στην επιτροπή της οποίας βρίσκεται και ο Δημήτρης Χορν.Η Λαμπέτη, όμως, γεννήθηκε με άστρο.

Ένας καλός φίλος της Κοτοπούλη την πείθει να αναστείλει την απορριπτική απόφαση της επιτροπής. Και φυσικά το μέλλον με τις θεατρικές και κινηματογραφικές επιτυχίες αλλά και την αγάπη και τον θαυμασμό του κόσμου την επιβράβευσαν.

Το 1949 θα ερωτευθεί παράφορα τον Αλέκο Αλεξανδράκη, με τον οποίο εκείνη την εποχή συμπρωταγωνίστησαν στο θέατρο. Ο έρωτάς τους, από τους πιο καυτούς που υπήρξαν ποτέ στο καλλιτεχνικό στερέωμα, όπως έλεγαν εκείνη την εποχή, θα λήξει άδοξα σε λίγους μήνες, λόγω της καλλιτεχνικής αντιζηλίας τους.

Σχεδόν άμεσα, το 1950, η Λαμπέτη θα παντρευτεί τον Μάριο Πλωρίτη -αποτέλεσμα και πάλι αστραπιαίου έρωτα. Θα ζήσουν μαζί με την οικογένειά της στο σπίτι στην οδό Ασκληπιού και θα τη φωτογραφίζει συνεχώς με μία πρωτόγνωρη ερωτική διάθεση. Ωστόσο, ο γάμος θα τερματιστεί έπειτα από τρία χρόνια -αν και έμειναν φίλοι για πάντα.

Με τον Χορν θα πρωταγωνιστήσουν στην ρομαντική κομεντί «Κυριακάτικο Ξύπνημα» και στο δραματικό «Το Κορίτσι με τα Μαύρα», σε σκηνοθεσία Κακογιάννη, ενώ θα κρατήσουν δυο σπουδαίους αξέχαστους ρόλους και στο σπονδυλωτό κλασικό δράμα του Γιώργου Τζαβέλλα «Η Κάλπικη Λίρα».

Η ίδια η Έλλη είχε πει στην Φρίντα Μπιούμπι που έγραψε την βιογραφία της λίγο πριν πεθάνει τα εξής: ”Με τον Τάκη ζήσαμε ωραία εφτά χρόνια. Ωραία βέβαια είναι ένας λόγος. Έρωτας με δόντια-τρωγόμαστε κι αγαπιόμαστε συγχρόνως. Ήταν τότε όταν σμίξαμε που ο Βόκοβιτς είχε πει το περίφημο: ”Για να δούμε πώς θα ταιριάξουν οι Βερσαλίες με τα Βίλλια.” Δηλαδή ο Χορν με την υψηλή καταγωγή κι εγώ η χωριατοπούλα. Και νομίζω δεν είχε άδικο, γιατί η κοινωνική διαφορά μας, η διαφορά αγωγής, επιπέδου, συνηθειών ήταν μία από τις βαθύτερες αιτίες που χωρίσαμε τελικά”.

Υπήρξε ζήλεια και από τις δύο πλευρές και συχνά το εκδηλώναν αλλά υπήρχε και ένας βαθύς θαυμασμός που είχε ο ένας στον άλλο. Η Έλλη έμεινε έγκυος από τον Τάκη και του το ανακοίνωσε. Εκείνος όμως της είπε πως δεν είναι δύο απλοί κοινοί θνητοί. Δεν τον ενδιέφερε να αποκτήσει παιδί, κάτι που η Έλλη αντίθετα επιθυμούσε. Η στάση του αυτή την έκανε να θυμώσει και χωρίς να το συζητήσει μαζί του πήγε και έκανε επέμβαση και έριξε το παιδί τους. Κάτι που μέχρι και λίγο πριν το θάνατό της το μετάνιωνε αφού τα παιδιά τα υπεραγαπούσε. Από το σημείο αυτό και μετά άρχισε και η αντίστροφη μέτρηση για την σχέση τους και ήρθε ο χωρισμός

Η πολυκύμαντη ερωτική σχέση με τον Χορν θα λήξει οριστικά το 1959, όταν η Λαμπέτη θα γνωρίσει τον Αμερικανό συγγραφέα Φρέντερικ Γουέικμαν, τον οποίο παντρεύτηκε, αλλά χώρισε το 1976 κι ενώ είχαν αποξενωθεί για χρόνια, παρά την πολυτελή ζωή που της προσέφερε. Ο καρκίνος, που εμφανίστηκε το 1969 θα την αναγκάσει να προβεί σε εγχείρηση ολικής μαστεκτομής στις ΗΠΑ, κάτι που θα την πληγώσει βαθιά.

Όμως, θα έρθουν και τα χειρότερα, αφού η υιοθεσία τής μικρής Ελίζας, από κοινού με τον Γουέικμαν, της δημιούργησε πολλά προβλήματα, ενώ το τελικό χτύπημα θα έρθει τέσσερα χρόνια μετά, όταν, με δικαστική απόφαση, το παιδί έπρεπε να επιστρέψει στους φυσικούς γονείς του. Η περιπέτεια αυτή θα την ρίξει στη μελαγχολία, θα την απομακρύνει από το θέατρο, μέχρι να ξαναβρεί το τελευταίο κουράγιο να ξανανέβει στη σκηνή.

Για τον καρκίνο που επανήλθε 11 χρόνια μετά είχε γράψει: ”Για δύο πράγματα καμάρωνα στη ζωή μου”, Το στήθος μου και τα μαλλιά μου. Τα έχασα μέσα σε δέκα χρόνια και τα δύο”.

Δεν έχασε όμως τη δύναμή της. Συνέχισε.

Τελευταίος της ρόλος, αυτός της κωφάλαλης Σάρας. Πρέπει να μυηθεί στη γλώσσα των κωφαλάλων. ”Θέλω να την μάθω τέλεια. Θέλω οι κωφάλαλοι που θα με βλέπουν, να ξεχνάνε πως είμαι θεατρίνακαι να νομίζουν πως είμαι κι εγώ κωφάλαλη”, λέει σε μια ειδική δασκάλα.

Όταν την είδε ο Μάνος Χατζιδάκης σε αυτήν την παράσταση της είπε: “Είσαι η πιο ερωτική κωφάλαλη που πέρασε ποτέ απ’ το ελληνικό θέατρο – από κάθε, ίσως, θέατρο”

Στις 3 Σεπτεμβρίου 1983 στις 7:30 το πρωί άφησε την τελευταία της πνοή στο νοσοκομείο Mount Sinai Hospital των ΗΠΑ, όπου είχε μεταβεί λίγες εβδομάδες πριν. Στις 5 Σεπτεμβρίου 1983 η σορός της μεταφέρθηκε στην Αθήνα και στις 6 Σεπτεμβρίου 1983 κηδεύτηκε με δημόσια δαπάνη στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών.

Από newsok.gr

Translate »